ΑΡΗΣ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ

Αυτοκόλλητο από φίλους της ομάδας μας

ΜΕΡΙΚΕΣ "ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ" ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ...

«Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης» Τσε Γκεβάρα

Είναι, νομίζω, εύλογο γιατί ορισμένοι ψευτοκουλτουριάρηδες περιφρονούν το ποδόσφαιρο. Ένα τμήμα της λεγόμενης αριστερής «διανόησης» καταλαμβάνεται από σύγχυση επιχειρώντας να κατανοήσει με βάση τα δικά της στερεότυπα την ανεξήγητη για εκείνη γοητεία που ασκεί στον απλό κόσμο το φαινόμενο «ποδόσφαιρο».

Το ποδόσφαιρο ωστόσο έχει μια πολύ διαφορετική ιστορία από εκείνη που πολλοί νομίζουν...

Μια ιστορία που δείχνει τον λαϊκό, συλλογικό και εξεγερσιακό του χαρακτήρα, την αμέριστη σχέση του με τη φτωχή εργατική τάξη, την αντιστασιακή και ανατρεπτική του λογική, όπως αυτή εκφράζεται ακόμη και σήμερα μέσα από τον απλό κόσμο.

Η ιστορική πορεία του ποδοσφαίρου είναι στενά συνδεμένη µε την πολιτική, την κοινωνία και τους διαρκείς αγώνες της, από τότε που οι εργάτες των σιδηροδρόμων του Μάντσεστερ έφτιαχναν τη Νιούτον Χιθ, τον πρόδρομο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τον 18ο αιώνα. Από τότε που εδώ, στην Ελλάδα, πατρινοί αναρχικοί ίδρυαν το 1890 την Παναχαϊκή με σήμα κατατεθέν το «κοκκινόµαυρο» χρώμα!

Όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό, την πραγματική, αληθινή δράση στο άθλημα τα πρώτα χρόνια ζωής του του την έδωσαν αναρχικοί και σοσιαλιστές εργάτες.

Ας πάρουμε όμως την ιστορική πορεία του ποδοσφαίρου από την αρχή...

Επί της ουσίας το ποδόσφαιρο ξεκίνησε ως άθλημα τον 19ο αιώνα στην Αγγλία, η εργατική τάξη της οποίας το αγκάλιασε και το σύνδεσε με τον αγώνα για λιγότερες ώρες δουλειάς. Αργότερα τα αγγλικά εμπορικά πλοία το μετέφεραν μέσω των ασυγκράτητων μεταναστευτικών κυμάτων σε κάθε γωνιά της γης, και κυρίως στα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής, που εκείνη την περίοδο τροφοδοτούσαν με πρώτες ύλες το Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλοί ευρωπαίοι μετανάστες έσπευσαν στον α' παγκόσμιο πόλεμο εκεί κατά χιλιάδες, αφήνοντας πίσω τους φτώχειες, πολέμους, κοινωνικούς αποκλεισμούς και διώξεις. Η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε ήταν η ουρουγουανική Πενιαρόλ, το 1887. Αργότερα ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες από ιταλούς σοσιαλιστές η πασίγνωστη Μπόκα Τζούνιορς. Το ίδιο χρονικό διάστημα εργάτες στον σιδηρόδρομο της Αργεντινής, που το συνδικάτο είχε σήμα ένα σφυροδρέπανο, έφτιαξαν τη Φεροκαρίλ Οέστε, ενώ ισπανοί αναρχικοί που μετανάστευσαν στο Μπουένος Άιρες ίδρυσαν το 1910 την Τσακαρίτα, με χρώμα το κόκκινο και το μαύρο. Το ίδιο διάστημα φτιάχτηκε από μια συνέλευση ιταλών και ισπανών σοσιαλιστών σε ένα εργοστάσιο της περιοχής η Ιντεπεντιέντε, με χρώμα το κόκκινο.

Όσο διάρκεσε ο ισπανικός εμφύλιος, πολλοί ποδοσφαιρικοί αγώνες έγιναν στη Νότια Αμερική με σκοπό να βοηθηθεί οικονομικά η Ισπανία. Στην περίοδο των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής οι ομάδες αυτές απέκτησαν οργανωμένους οπαδούς, οι οποίοι εκδήλωναν κάθε τόσο την αντίθεσή τους στις αμερικανοκίνητες χούντες γιουχάροντας και κοροϊδεύοντας με τραγούδια και συνθήματα τους στρατιωτικούς, ενώ μετά τα παιχνίδια εξελίσσονταν απίστευτα βίαια επεισόδια.

Το 1967, που δολοφονήθηκε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ξέσπασαν σφοδρές ταραχές στο Μπουένος Άιρες. Στο διάστημα εκείνο αρκετοί αγώνες διακόπηκαν από τον στρατό και την αστυνομία, καθώς φίλαθλοι της Ιντεπεντιέντε, της Φεροκαρίλ Οέστε, της Μπόκα Τζούνιορς και της Τσακαρίτα ούρλιαζαν στις κερκίδες: «Τσε! Τσε!». Το μετέπειτα διάστημα παίκτες και θεατές, μέσα από συμβολικές πράξεις μες στον αγωνιστικό χώρο, θα εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους σε οικογένειες αγνοουμένων και δολοφονημένων από τα στρατιωτικά καθεστώτα. Στα κατοπινά χρόνια η ιταλική Ίντερ θα προσέφερε στην αυτόνομη κοινότητα των Ζαπατίστας ένα ασθενοφόρο και θα γινόταν η οµάδα του περίφημου κομαντάντε Μάρκος, ενώ η αγγλική Ζανκτ Πάουλι θα κατάφερνε να προσελκύσει στους κόλπους της πολιτικοποιηµένες νεανικές υποκουλτούρες της εποχής (αντιναζί, αναρχικούς και αριστεριστές). Η Πάουλι θα βοηθούσε επιπλέον την Κούβα, μέσω ενός προγράµµατος εύρεσης κονδυλίων για τον εφοδιασμό σχολείων της χώρας µε καθαρό νερό. Στην Ιταλία υπάρχει επίσης και η Λιβόρνο, η επονομαζόμενη και «κόκκινη», καθώς σηµαίες της αριστεράς ανεμίζουν από οπαδούς της καθ' όλη τη διάρκεια των αγώνων. Στην πόλη Λιβόρνο εξάλλου είχε ιδρυθεί και το Ιταλικό Κοµµουνιστικό Κόµµα.

Μετά την ταχεία εξάπλωση του ποδοσφαίρου σ' όλον τον πλανήτη, το ποδόσφαιρο μπορεί να εμπορευματοποιήθηκε και να ενσωματώθηκε στο καπιταλιστικό σύστημα ως σταθερή αξία για τις ολοένα και παγκοσμιοποιούμενες αγορές του, ένα πράγμα όμως φαίνεται ότι δεν άλλαξε ούτε θα αλλάξει ποτέ στην ουσία του ως αθλήματος: η ταξική προέλευση των παικτών του...

Το ποδόσφαιρο συνεχίζει να ανήκει στις φτωχογειτονιές του, στα λιμάνια του. Στις εξέδρες ο απλός κόσμος θα συνεχίσει να αλαλάζει, ανάμεσα στα γκολ, τα σφυρίγματα και τις πάσες, συνθήματα ενάντια στους μπάτσους, την καταστολή, την αστυνόμευση, τις κάμερες. «Υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον σε μια τέτοια, παράλληλη με τον κοινωνικό παλμό, διαδικασία ζυμώσεων, σ' αυτό το εν δυνάμει εξεγερσιακό φυτώριο» έγραφε στο ημερολόγιό του ο νορβηγός αναρχικός Μ. Σόριπς (M. Sorripes). Άλλωστε η σχέση του ποδοσφαίρου με τις εξεγερσιακές διεργασίες ήταν πάντοτε πολλαπλή και βρίσκεται στη βάση της παγκόσμιας απήχησής του: στον καταπιεσμένο από την εξουσία λαό.

Οι υποδομές του ως αθλήματος είναι απόλυτα λιτές: μια μπάλα και μια συλλογικότητα 22 ατόμων. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, σ' όλον τον πλανήτη το ποδόσφαιρο παίχτηκε, παίζεται και θα παίζεται ως ένα απόλυτα λαϊκό άθλημα, όσα εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ κι αν επενδύονται στις διοργανώσεις των επίσημων πρωταθλημάτων και κυπέλλων. Άλλωστε εκείνοι που ονειρεύονται τη συμμετοχική αποθέωση της νίκης στις κερκίδες (και μετά συνεχίζουν τον αγώνα και εκτός γηπέδων...) ήταν, είναι και θα είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που προσκυνούν διά τηλεοράσεως όσους παίχτες βρήκαν τον δρόμο για ένα χλιδάτο συμβόλαιο. Το ποδόσφαιρο είναι «το ενεργό πεδίο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις θλιβερές απαιτήσεις της ατομικότητας και της δομικής ουσίας μιας ελευθεριακής κοινωνίας» όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο καναδός ελευθεριακός φιλόσοφος Φαζ Ρατ (Phus Ratt). Είναι «ο συγκερασμός της ατομικής έκφρασης μέσω της απόλυτης εκπλήρωσής της από τη συλλογική νίκη. Η απόλυτη εξιδανίκευση μιας αυτόνομα πειθαρχημένης οργάνωσης» επισημαίνει σε επιστολή της προς την Γκόλντμαν η επιστήθια φίλη της, Αϊράμ (F. Heiram). Και αυτό είναι εύλογο, καθώς στο ποδόσφαιρο η έκφραση του συλλογικού επιβάλλει την άμβλυνση των αλληλοσυγκρουόμενων μερών. Οι ποδοσφαιριστές παίζουν μπάλα μόνο κατά τον βαθμό με τον οποίο η ατομική πρωτοβουλία και η συλλογική προσπάθεια μετουσιώνονται σε ένα. Μόνο κατά τον βαθμό που συντελείται η υπέρβαση αυτών των δυο. Και η σύνθεση αυτή προσφέρει τη γεύση της υπέρβασης της κοινωνικής πραγματικότητας. Στο δοκίμιο «Φαντασιακό και ιστορία» ο τουρκικής καταγωγής αναρχικός συγγραφέας Σακάλβ Λυοαζάκ προσπαθώντας να αναλύσει διεξοδικότερα τη δομή του αθλήματος γράφει: «Tο φαντασιακό του ποδοσφαίρου παραπέμπει στη λειτουργία ενός αναρχικά και ελευθεριακά δομημένου, αλλά πολύ καλά οργανωμένου, μουσικού συγκροτήματος». Και η απλή αυτή αλήθεια δεν έγκειται στο περιεχόμενο της συλλογικότητας, αλλά στην ίδια της τη μορφή: τη συλλογικότητα. Η ίδια ωστόσο η συλλογικότητα, παρ' όλο που μπορεί να μη έχει πάντα θετικό περιεχόμενο, περιέχει την υπόσχεση της άρσης του «ατομικισμού», την άρνηση της εξουσίας. Παράλληλα, το ποδόσφαιρο αποτελεί, όπως παρατηρεί και η αναρχοφεμινίστρια-διεθνίστρια Ηνέλε, «την έκφραση μιας ξεστρατισμένης εξέγερσης που ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να απειλήσει σοβαρά την ίδια τη φύση των εξουσιαστικών δεδομένων». Η αλήθεια που παράγει δεν είναι άλλη από την άρθρωση μιας όλο και πιο καταπιεσμένης λαϊκής επιθυμίας για συλλογική δράση. Το ποδόσφαιρο σκιαγραφεί μια ατμόσφαιρα ελευθερίας, αθωότητας και δικαιοσύνης, σε αντίθεση με τον καθημερινό κόσμο του χάους, της καταστολής, της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

Γι αυτό και κανένα άλλο μέσο δεν μπόρεσε -ούτε θα μπορέσει- να γοητεύσει τόσο την ελεύθερη ανθρώπινη φύση...

Και αν μια μερίδα «διανόησης» συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι το ποδόσφαιρο «πρωθεί τη βία και υπερκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις, υπέρ του κεφαλαίου και των αφεντικών», προφανώς αγνοεί τα κάθε άλλο παρά αταξικά συνθήματα που ακούγονται στις κερκίδες του. Κάνει πως δεν βλέπει τη λαϊκή ψυχική ανάταση και περιοριζόμενη μόνο στο να καυτηριάζει τα αρνητικά αυτής της βίας...

Αγκαλιάζοντας όμως οι λαοί το ποδόσφαιρο, στο βάθος αγκαλιάζουν την επαναστατική, δημιουργική του πλευρά, και όχι την ίδια τη βία. Σ' αυτό άλλωστε διαφέρουν οι λαοί από τους διανοούμενους της πλάκας.

Πίσω από τις «συγκρούσεις» του ποδοσφαίρου υπάρχει η ομορφιά της συλλογικής προσπάθειας, η αληθινή επικοινωνία των λαών...

(Άρθρο οπαδού της Ομόνοιας σε forum οπαδών στη σελίδα : http://www.revleft.com)

GTE 9 OMONOIA

ANARCHOCOMMUNISM

ΕΡΓΑ ΕΜΠΟΡΟΠΛΟΙΑΡΧΟΥ

(Απόψεις οπαδών μας για τον "Καραβοκύρη" στο διαδίκτυο, που με βρίσκουν σύμφωνο σε αρκετά σημεία)

1. Μπορεί οι διοικήσεις στον Άρη να αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου πληρώνοντας τη φθορά που έχει η λήψη αποφάσεων, άλλοτε σωστών και άλλοτε λανθασμένων, ωστόσο "κάποιος" παραμένει στη θέση του αποτελώντας το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του όρου "καρεκλοκένταυρος". Ο ίδιος ποτέ δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν θυμίζοντας ένα σύγχρονο πόντιο Πιλάτο που "νίπτει τας χείρας του" όποτε η μπάλα πάει δοκάρι και έξω. Ο λόγος για τον εκτελεστικό διευθυντή της ΠΑΕ Άρης Γιάννη Κόντη ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα ανανέωσε την παρουσία του στο κίτρινο "στρατόπεδο" καθώς αποτελεί εκ νέου επιλογή της επανεκλεγείσας διοίκησης του Θανάση Αθανασιάδη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή ξετυλίγοντας το "κουβάρι" της παρουσίας του συγκεκριμένου κυρίου στα κοινά της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Καλοκαίρι 2001 ο Άρης "βουλιάζει" οικονομικά και η περίπτωση Ιρανίλντο φτάνει τους "κίτρινους" στο χείλος του γκρεμού. Ο μάνατζερ του ποδοσφαιριστή Γιάννης Κόντης εμφανίζεται αδιάλλακτος απειλώντας την ΠΑΕ ότι θα φτάσει την υπόθεση στα άκρα και η πρώτη κίνηση του μετά από παρότρυνση του ίδιου του ποδοσφαιριστή είναι να δεσμεύσει τα έσοδα των "κιτρίνων" αρχής γενομένης από τις εισπράξεις στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Ακολουθεί πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των δύο πλευρών ώσπου δια μαγείας βρίσκεται η χρυσή τομή με τον ποδοσφαιριστή μετά από τη βοήθεια του μάνατζερ του Γιάννη Κόντη ο οποίος αναλαμβάνει να κατευνάσει τα πνεύματα προωθώντας τη λύση του διακανονισμού των χρεών. Μα τι συνέβη ξαφνικά δρομολογώντας θετικές εξελίξεις στην συγκεκριμένη υπόθεση θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Για ποιο λόγο ο κύριος Κόντης έκανε στροφή 180 μοιρών;

H απάντηση σε αυτά τα καίρια ερωτήματα έρχεται λίγα χρόνια αργότερα. Ο Λάμπρος Σκόρδας εκλέγεται στον προεδρικό θώκο της ΠΑΕ Άρης διαδεχόμενος τη διοίκηση Καραμπέρη με στόχο να ανακτήσει ο σύλλογος το χαμένο του πρεστίζ και να επανέρθει στις πρώτες θέσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Κόντης αναλαμβάνει να στελεχώσει την ομάδα φέρνοντας ποδοσφαιριστές που θα τη βοηθήσουν να ανέβει επίπεδο. Όλα δείχνουν πως το γραμμάτιο Ιρανίλντο έχει ξεχρεωθεί με τον καλύτερο τρόπο κάτι που θα επιβεβαιωθεί και από τον ίδιο τον Σκόρδα ο οποίος ως απερχόμενος πρόεδρος αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κόντης προϋπήρχε στα κοινά του Άρη. Οι πρώτες "καραβιές" φτάνουν στο Κλ.Βικελίδης ωστόσο η ομάδα πληρώνει τον κακό σχεδιασμό που έχει γίνει και την έλλειψη χρημάτων και υποβιβάζεται στη Β' Εθνική. Μετά την επάνοδο της στα "σαλόνια" της πρώτης κατηγορίας ο Σκόρδας έρχεται σε επαφή με τον Μανέλ Φερέρ ο οποίος αναλαμβάνει μαζί με τον Κόντη να στελεχώσουν εκ νέου το αγωνιστικό τμήμα των "κιτρίνων".

Ο Άρης κάθε καλοκαίρι φέρνει τουλάχιστον δέκα ποδοσφαιριστές οι οποίοι για διάφορους λόγους αποχαιρετούν στο τέλος της σεζόν. Οι σχέσεις του Σκόρδα με το Φερέρ περνάνε από χίλια κύματα καθώς ενώ αρχικά ο "γιατρός" θέλει να δώσει στον Ισπανό το μάνατζμεντ της ομάδας στην πορεία οι διαφωνίες τους στο συγκεκριμένο θέμα αποτελούν το λόγο του "διαζυγίου". Ποιος ο ρόλος του Κόντη στη συγκεκριμένη περίπτωση; Έμεινε αμέτοχος στην κόντρα που είχε ξεσπάσει υπό τον φόβο να χάσει την προνομιούχο θέση που κατείχε στη λήψη αποφάσεων της ΠΑΕ Άρης. Το ίδιο χρονικό διάστημα μία ηγετική εμφάνιση στο ραδιόφωνο του Super 3 ενισχύει κι άλλο τη θέση του εκτελεστικού διευθυντή καθώς παρουσιάζεται ως ένας μάνατζερ παγκόσμιας εμβέλειας από αυτούς που μέχρι πρότινος των "σταύρωναν" επικαλούμενοι τα πεπραγμένα του εις βάρος του συλλόγου. Παράλληλα οι σχέσεις του με τον Σκόρδα αρχίζουν να δοκιμάζονται γεγονός που θα φανεί πιο ξεκάθαρα στη συνέχεια.

Ο Σκόρδας από αγαπημένο παιδί του Super 3 βρίσκεται στο στόχαστρο καθώς πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι ευθύνεται για τη μέτρια πορεία της ομάδας. Αυτό αποτελεί την πρόφαση καθώς ο πραγματικός λόγος είναι άλλος και έχει να κάνει με τα δικαιώματα που έχει πλέον ο δυναμικός σύνδεσμος στη λήψη των αποφάσεων. Στις εκλογές του 2009 ο μέχρι τότε ισχυρός άνδρας των "κιτρίνων" κατηγορεί τον Κόντη για τις επιλογές του και υπόσχεται την αλλαγή του εκτελεστικού διευθυντή σε περίπτωση επανεκλογής. Ωστόσο αυτό που προκαλεί τεράστια έκπληξη σε όλους είναι πως ο Κόντης έχει βρει και πάλι τον τρόπο να βρίσκεται στην πλευρά των ισχυρών, αυτών που στηρίζει ο Super 3 και θα αποτελέσουν κατά πάσα πιθανότητα τη νέα διοίκηση. Ο Θανάσης Αθανασιάδης εκλέγεται πρόεδρος και ο Κόντης παραμένει καβάλα στ 'άλογο καθώς η νέα διοίκηση στερείται ποδοσφαιρικών γνώσεων με αποτέλεσμα να τον έχει τεράστια ανάγκη. Το χειρότερο από όλα είναι πως ο εκτελεστικός διευθυντής αποτελεί ταυτόχρονα και μάνατζερ των περισσοτέρων παικτών απειλώντας έμμεσα τη διοίκηση πως αν δε αποφασίζει ο ίδιος η ομάδα κινδυνεύει με διάλυση. Ποιος ξεχνάει άλλωστε τη θέση που πήρε ο Κόκε στις εκλογές της Λέσχης η οποία από ότι φαίνεται ήταν ένα σαφές μήνυμα με πολλούς παραλήπτες.

Ο Άρης συνεχίζει να επιλέγει το αποτυχημένο μοντέλο των τελευταίων χρόνων φέρνοντας κάθε καλοκαίρι πολλούς νέους παίκτες χωρίς ωστόσο να έχει καταστεί δυνατό να δημιουργήσει έναν "κορμό" πάνω στον οποίο θα χτίσει μία ισχυρή ομάδα. Ενδεικτικά την τελευταία πενταετία η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει προχωρήσει σε 79 μεταγραφές αριθμός ρεκόρ για οποιαδήποτε ποδοσφαιρικό σύλλογο στον πλανήτη. Ταυτόχρονα ο Κόντης γίνεται πρωταγωνιστής στο μεγαλύτερο μεταγραφικό φιάσκο στην ιστορία του Άρη με τη μετακίνηση του Βίκτορ Βιτόλο στον "αιώνιο" αντίπαλό ΠΑΟΚ. Ο ίδιος ενώ αρχικά διαβεβαίωνε τον κόσμο πως ο Ισπανός θα παραμείνει στο Κλ. Βικελίδης στη συνέχεια αναγκάζεται να πει για πολλοστή φορά ψέματα τονίζοντας ότι οι "κίτρινοι" θα κερδίσουν από αυτό το συμβάν 700 χιλιάδες ευρώ.

Τα καλοκαίρια περνάνε οι παίκτες πηγαίνουν και έρχονται και ο Άρης το μόνο που έχει δει να ανεβαίνει είναι το χρέος της ομάδας το οποίο τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Τα ερωτήματα πολλά και όλα αναπάντητα. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει κοροϊδέψει τόσο πολύ τον κόσμο της ομάδας να βρίσκεται στο απυρόβλητο; Ποιοί είναι αυτοί που έχουν βάλει πλάτες στον Κόντη δίνοντας του το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει παριστάνοντας τον πρόεδρο του Άρη; Ο ίδιος ο Αθανασιάδης ως άλλος Σκόρδας δηλώνει παρασκηνιακά πως ο Κόντης προϋπήρχε του ιδίου και συνεχίζει τη συνεργασία μαζί του παρά το γεγονός ότι στις τελευταίες εκλογές η πλευρά του τόνισε ότι οι μεταγραφές από εδώ και πέρα θα περνούν από μία ειδική επιτροπή πριν υλοποιηθούν.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω καθώς η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου που είναι ανοργάνωτη έχει απομακρυνθεί αηδιασμένη από αυτά που συμβαίνουν. Η λέξη δημοκρατία ηχεί περίεργα στα αυτιά των ηγετών του "μηχανισμού" που πλέον έχουν και τα μέσα για να συνεχίζουν να "κοιμίζουν" τον κόσμο. Η κριτική απαγορεύεται καθώς κάνει κακό στην ομάδα και η ίδια αρρωστημένη κατάσταση διαιωνίζεται κάνοντας ζημιά στον Άρη. Ως πότε θα τρυπάτε τον Άρη κύριε Κόντη λειτουργώντας αποκλειστικά για τα συμφέροντα της τσέπης σας; Ως πότε θα τον καλύπτεται εσείς που υποτίθεται ότι βάζετε τον Άρη πάνω από όλα; Θα μας απαντήσετε επιτέλους γιατί ο Κούπερ έγινε από "στρατηγός" ακριβοπληρωμένος τεχνοκράτης; Μήπως επειδή είχε παραγκωνιστεί ο εκτελεστικός διευθυντής και όλοι αυτοί που στηρίζουν την παρουσία του;

Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η κοροϊδία που το μόνο πράγμα που έχει καταφέρει είναι να μικραίνει την ομάδα στερώντας της τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Η αλήθεια θα λάμψει στο τέλος ακόμα και αν χρειαστεί να περάσει πολύς καιρός. Φρόντισε να είσαι ακόμα εδώ Γιάννη μου, για να μας εξηγήσεις..

2. Η δικη μου αποψη για την ομαδα ειναι οτι σε επιπεδο διοκησης τα τελευταια χρονια εχει αποτυχει πληρως. Ομαδα με ιστορια και βαρια φανελα, με 15000 μ.ο εισητηριων στο γηπεδο του, με εσοδα τα τελευταια χρονια περι των 12-14 εκ ετησιως να εχει ως στοχο την 5η θεση ειναι αδιαπραγματευτα αποτυχημενη! Και αυτο δεν ειναι τυχαιο. Προφανεστατα οι διοικουντες – φανεροι και μη- εστησαν ενα μοντελο που θα επρεπε να ειναι πληρως ελεγχομενο απο αυτους καθως και απροσπελαστο σε τυχον ανθρωπους που θα μπορουσαν να αλλαξουν και να προσφερουν πολλα πραγματα στον ΑΡΗ. (δεν ειναι τυχαιο που η Λεσχη παραμενει σε χαμηλα νουμερα και ουδεις στην ουσια ενδιαφερεται για την αναπτυξη της). Συνεπως ενας ανθρωπος σαν τον Κοντη και ενας σαν τον Αθανασιαδη ειναι οτι χρειαζεται η συνταγη για να ειναι επιτυχης. Στην φιλοσοφια αυτη που καθιερωθηκε αναλογοι ηταν και ειναι και οι ποδοσφαιριστες-προπονητες που ηρθαν στην ομαδα. Δηλαδη ελεγχομενοι πληρως!

Το αυτονοητο να φερεις νεαρους παικτες με ποδοσφαιρικη παιδεια και χαμηλου κοστους – κυριως απο Σκανδιναβικες χωρες- μαζι με τα παιδια της Β ομαδας και 2-3 καλες προσθηκες, δεν ειναι αυτο που θελει η διοικηση να κανει γιατι απλα δεν ειναι προσανατολισμενη στο συμφερον της ομαδος αλλα κινειται με βαση προσωπικες φιλοδοξιες και οφελη.

Προπονητες τυπου Μπαγιεβιτς-Κουπερ με προσωπικοτητα και αποψη που μπορουν να φτιαξουν ομαδες ερχονται μονο πυροσβεστικα και οταν η κατασταση εχει στραβωσει πολυ για να κλεισουν τα στοματα των φιλαθλων και οταν αυτο γινει τοτε ξαναγυρναμε στις γνωστες επιλογες….

Κατα συνεπεια δεν ειναι το προβλημα ο Κοντης – και να φυγει θα ερθει ενας αλλος κοντης.

Δεν θεωρω τον ευατο μου απαισιοδοξο αλλα ρεαλιστη και νομιζω οτι αυτη η κατασταση που εχει ριζωσει στην ομαδα πολυ δυσκολα θα αλλαξει.

3. Τα κατωρθωματα του κυριου κοντη:

2005 – 2006

Bucek

Decamps

Nacho Garcia

Gilles Domoraud

Μario Caceres

Φιλιππάκος Πέτρος

Paulo Costa

Γκουγκουλιάς Γιώργος

Σκαρμούτσος Νίκος

Καρατζιοβαλής Δημήτρης

Sebastián Flores

Ευθήμης Κουλουχέρης

Nicolás Tagliani

Durdek Ivan

14 Ποδοσφαιριστές

2006-2007

Carlos Eduardo

Ferrari Caca

Pablo Coira

Sergio Koke

Javier Javito

Tάσος Κυριάκος

Τuta

Tinga

Xαλκιάς

Nacimento Belem

Weisheimer

Reyes Verdecho

Negri Alexandre

Escudero

Alex Perez

Palazuelos

Pineda Adrian

Yonan Garcia

18 Ποδοσφαιριστές

2007-2008

Ronaldo Guiaro

Σάκης Πρίττας

Marko Aurelio

Diogo Siston

Darcy Neto

Anderson Costa

Marian Kelemen

Felipe Sanson

Vladan Ivic

Davide Eto’o

Tony Calvo

Marcio Amoroso

Thiago Gentil

Sanel Jahic

14 Ποδοσφαιριστές

2008-2009

Valentin Roberge

Alexandro Lembo

Piotre Wlodarchiek

Roberto Battion

Alexandro Delhorte

Mario Regueiro

Victor Vitolo

Javier Campora

Σταυρος Λαμπριάκος

Μιχάλης Σιφάκης

10 Ποδοσφαιριστές

2009-2010

Cristian Nasuti

Ian Daly

Sebastian Abreu

Carlow Arano

Mehdi Nafti

Leandro Gracian

Dario Fernandez

Βασίλης Ρόβας

Χρήστος Αραβίδης

Μichal Peskovic

Renato Piovezan

Flavio Pinto

Pitu Garcia

Freddy Adu

Eddie Johnson

Camel Meriem

Cesar Ortiz

17 Ποδοσφαιριστές

2010-2011

Daniel Cesarec

Michel Garbini Perreira

Μάρκος Bελλίδης

Lozzano Oriol

Kώστας Μενδρινός

Νίκος Λαζαρίδης

Deividas Cesnauskis

Κώστας Καζναφέρης

Juan Manuel Barrero

Carlos Ruiz

Γρηγόρης Παπαζαχαρίας

Juan Carlos Toja

Alvaro Portilla

Lima Fabiano

Ricardo Faty

15 Ποδοσφαιριστές

Πικρη αληθεια.Οι παικτες που αξιζανε να μεινουνε,ειδαν τον Αρη σαν σκαλοπατι και για να πανε σε αλλη ομαδα με λιγο περισσοτερα λεφτα αλλα το κυριοτερο:ΟΡΑΜΑ.

Εμεις οι ιδιοι εχουμε αλλαξει τις απαιτησεις και πλεων ο καθενας ξερει οτι ο στοχος μας ειναι η 5η θεση.Φυσικο ειναι να ξενερωσει και ο παικτης.

ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

Τα οπαδικά πανό µε συνθήµατα πολιτικού περιεχοµένου στις εξέδρες αρκετών γηπέδων το περασµένο Σαββατοκύριακο προκάλεσαν ποικίλες συζητήσεις και ερµηνείες µεταξύ των ποδοσφαιρόφιλων και όχι µόνο. Ιδού τα πιο χαρακτηριστικά: «Πολιτικοί λαµόγια, Βουλή των βολεµένων / Θα σας πνίξει η οργή των εξεγερµένων», «Κάτω η χούντα του Μπατσόκ», «Δεν σε θέλει ο λαός... Πάρ’ την τρόικα και µπρος», «Δεν θα γίνουµε δούλοι κανενός».

Πολιτικά συνθήµατα ακούστηκαν και την προπερασµένη εβδοµάδα στους ευρωπαϊκούς αγώνες του Ολυµπιακού και του ΠΑΟΚ έχοντας στο στόχαστρο το κυβερνών κόµµα και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, την καγκελάριο της Γερµανίας Ανγκελα Μέρκελ και την... επάρατη τρόικα.

Τι συµβαίνει λοιπόν και από τους «Αγανακτισµένους» της πλατείας Συντάγµατος και άλλων µεγάλων πόλεων της χώρας οι διαµαρτυρίες µεταφέρθηκαν τώρα και στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας; Είναι µόδα, µιµητισµός, χαβαλές; Πιθανόν να εµπεριέχεται και ολίγη τοιαύτη δόση, αλλά θα ήταν αφελώς απλουστευτικό να περιοριστεί εκεί η εξήγηση του φαινοµένου.

Κατ’ αρχάς δεν είναι η πρώτη φορά που η αγανάκτηση και η οργή του κόσµου για µείζονα προβλήµατα ή γεγονότα της επικαιρότητας εκφράζεται µε πολιτικά πανόσυνθήµατα και στα γήπεδα. Ενδεικτικά υπενθυµίζω γηπεδικές οπαδικές διαµαρτυρίες µε ποικίλες πολιτικές ή κοινωνικές αναφορές, όπως: Αντιπολεµικά και φιλειρηνικά µηνύµατα. Καταδίκη των µηχανισµών κρατικής βίας και καταστολής, και δη σε περιπτώσεις θανάσιµης αστυνοµικής βίας ( Γρηγορόπουλος , νεαρός διαδηλωτής στη Γένοβα, ο γάλλος οπαδός Ζουλιέν ). Υπέρ της Παλαιστίνης (ειδικά κατά τη µεγάλη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας). Υπέρ των µεταναστών (θρίλερ «Υπατίας» κ.λπ.).

Ως ένδειξη συµπαράστασης σε θύµατα φυσικών καταστροφών (σεισµός Πάρνηθας, πυρκαγιά Ηλείας, τσουνάµι Ιαπωνίας). Για την επίµαχη µάχη της Κερατέας, για τις συµβάσεις εργασίας, για τα µπλόκα στις εθνικές οδούς, για Κοσσυφοπέδιο, Σερβία, ελληνοτουρκικά κ.λπ.

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η γηπεδική εξέδρα είναι συχνά-πυκνά παρεµβατική. ∆εν θα µπορούσε άλλωστε να γίνει και διαφορετικά, γιατί στο φινάλε από ποιους αποτελείται ο φίλαθλος-οπαδικός κόσµος; Σάµπως στην εξωγηπεδική τους ζωή δεν πλήττονται σχεδόν και όλοι αυτοί απ’ όλα τα δεινά που έχει συσσωρεύσει διαχρονικά στον τόπο η δικοµµατική κυβερνητική εναλλαγή σπρώχνοντας τελικά τη χώρα στον γκρεµό της χρεοκοπίας;

Το ζοφερό παζλ της απελπισίας, της αγανάκτησης, του θυµού και της οργής που συνθέτουν η ανεργία, η προοπτική των σπουδών-πτυχίων χωρίς αντίκρισµα, το ρουσφέτι, η αναξιοκρατία και η διαφθορά στο ∆ηµόσιο, το µπαράζ σκανδάλων ολκής – συνοδευόµενα όλα τούτα από την ατιµωρησία των ιθυνόντων του πελατειακού πολιτικού συστήµατος, αλλά και κάθε µανδαρίνου που αυθαιρετεί, κάθε απατεώνα που κλέβει και ποικιλοτρόπως παρανοµεί – είναι δυνατόν να µην αγγίζει και τον κόσµο που (εξακολουθεί να) πηγαίνει στα γήπεδα;

Αναφέρω εδώ για τους νεότερους που δεν έζησαν τα γεγονότα της εξέγερσης του Νοέµβρη 1973, ότι εκείνες τις δραµατικές ηµέρες στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και στις άλλες µαζικές αντιχουντικές εκδηλώσεις δεν συµµετείχαν µόνο οι πιο πολιτικοποιηµένοι. Ανάµεσα στις µυριάδες δεν ήταν λίγα τα παιδιά των γηπέδων, εκείνα της γενιάς του «Γουέµπλεϊ» και του «Υβ - Υβ», που έδωσαν µαχητικό «παρών». Αλλωστε και αυτά – τότε όπως και τώρα – έξω από την κερκίδα και τον φανατισµό για την οµάδα τους, τα ίδια καυτά προβλήµατα βιώνουν.

Στην αντίπερα όχθη, τα παραγοντικά «ιερατεία» που διοικούν το ποδόσφαιρο και εν γένει τον επαγγελµατικό αθλητισµό σε διεθνές επίπεδο, προκειµένου να προστατεύσουν εµπορικά τα «µαγαζιά» τους, οχυρώνονται πίσω από το δόγµα (τους) «η πολιτική µακριά από τον αθλητισµό»! Αµφισβητεί κανείς όµως ότι (και) στα σπορ παίζονται παιχνίδια ποικίλων σκοπιµοτήτων (µικροκοµµατικώνψηφοθηρικών, οικονοµικώνεπιχειρηµατικών, πολιτικής προπαγάνδας κ.λπ.); Παρεµπιπτόντως, σύµφωνα µε τον ελληνικό ΚΑΠ, ο διαιτητής µπορεί να διακόψει τον αγώνα όταν εκφωνούνται συνθήµατα ή αναρτώνται πανό µε υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόµενο. Τώρα το πώς ο ρέφερι θα κρίνει αν ένα πολιτικό-κοινωνικό σύνθηµαµήνυµα είναι «υβριστικό ή προσβλητικό», άβυσσος η πρόβλεψη του αθλητικού νοµοθέτη...

Ωστόσο το θέµα δεν είναι αν εύλογα ή παράτυπα αναρτώνται τα εν λόγω πανό και ακούγονται τα συναφή συνθήµατα, αλλά ότι αυτά δεν µπορούν να απαγορευθούν µε φιρµάνια FIFA, UEFA, ΕΠΟ... Ούτε φυσικά µε αστυνοµικά µέτρα (ξύλο, χηµικά, συλλήψεις κ.λπ.). ∆ιότι, εντάξει, τα πανό επεµβαίνουν και τα αποκαθηλώνουν οι ΜΑΤΑΤΖΉδες, στα στόµατα των οπαδών ποιοι και πώς θα βάλουν φερµουάρ; Το πολύ-πολύ να λειτουργούν οι εν λόγω αστυνοµικές επιχειρήσεις εις επίρρωσιν του συνθήµατος για το «Μπατσόκ»!

(Αλιευμένο απο τον αστικό τύπο).

Remember , Remember the 6th of December

ΚΙ ΟΜΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΣΤΟΛΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΚΟΡΚΟΝΕΑ. ΠΟΛΛΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΒΕΒΑΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ, ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΑΚΟΜΗ ΠΙΟ ΩΜΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΡΔΕΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΝΟΜΟΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ ΝΟΜΟΙ, ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΧΑΡΑΤΣΙΑ Κ.Α. ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΙΟ ΚΤΗΝΩΔΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΕΤΣΙ ΜΑΣ, ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ...ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΜΑΣ; ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΕΣ. Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ; ΞΕΠΟΥΛΗΜΕΝΟΣ.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΞΕΚΙΝΗΣΑΜΕ ΤΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 2008 Η ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΡΑΓΙΑΔΕΣ; Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ...
ΑΛΕΞΗ ΘΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ-ΤΙΠΟΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Ιδού Η Νέα Πρωθυπουργάρα

του Γιώργου Βασσάλου

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.

Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.

Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή). Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.

Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder:

H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας”. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. Ιδού λοιπόν η ομάδα πίεσης της οποίας είναι μέχρι σήμερα μέλος ο κύριος Παπαδήμος και της οποίας ακριβώς την ιδρυτική αποστολή έρχεται να εκπληρώσει στην Ελλάδα: να επιβάλει την απάθεια στον ελληνικό λαό που αγωνίζεται ενάντια στα άδικα μέτρα και να «μετριάσει» το δικαίωμά του να διαλέγει ποιος θα τον κυβερνάει.

Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξής της, λέγοντας ότι «πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό». Αυτό ακριβώς προβλέπει και το πρόγραμμα της Τρόικας που έρχεται να εφαρμόσει ο κύριος Παπαδήμος. Την παράδοση όλων των λειτουργιών της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικά αρπακτικά που είναι στην πράξη τα ίδια με αυτά που τον επέβαλαν μέσω του ελέγχου που ασκούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κύριο Σαρκοζί.

Στις 7 Νοεμβρίου, οι Financial Times έγραψαν: «...πρωτοκλασάτοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και λομπίστες διενεργούν εντατικές συζητήσεις για να εντοπίσουν υποψηφίους για υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Να πώς σχηματίστηκε η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου ερήμην του λαού και με τις μεγάλες εταιρείες να έχουν καθοριστικό ρόλο.

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Τέτοια σώματα είναι η Ομάδα των Τριάντα [1] και το Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου).

Την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος όταν ήταν υποδιευθυντής της ΕΚΤ. Αποτελεί λοιπόν δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ και αυτήν κυρίως αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.

Δεν πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα «χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να ωφελήσει τον ελληνικό λαό», όπως λένε τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30, καθώς και με τη θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.

Είναι άκρως αυτο-εξευτελιστικό για τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που αποδέχονται –αν δεν επιβάλλουν– το πρόσωπο αυτό που ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος το διάστημα που η Ελλάδα διαστρέβλωσε τα δημοσιονομικά της μεγέθη ώστε να μπει στο Ευρώ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ψεύτική ήταν η –έτσι κι αλλιώς δέκα χρόνια καθυστερημένη– οργή των «ευρωπαίων εταίρων» για τη χάλκευση των στατιστικών, που φυσικά δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα. Από κοινού οι ευρωπαϊκές ελίτ με την ελληνική αστική ηγεσία σχεδίασαν την είσοδο της χώρας στο ευρώ, μαζί και τώρα σχεδιάζουν μια νέα αντιδημοκρατική εκτροπή ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Βασική αποστολή του Λουκά Παπαδήμου είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει την εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο «Ήλιος» με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας την άμεση διάλυση της κυβέρνησης αυτής, εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.

[1] Περισσότερα γι’ αυτή την ομάδα σε πρόσφατη δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών

Πανο

ΩΣ ΕΔΩ!ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Θλίψη, Ανατριχίλα, Οργή και Αγανάκτηση προκαλεί το δυσάρεστο γεγονός για το θάνατο 21χρονου οπαδού, σε ραντεβού θανάτου στην πόλη μας!
Θλίψη και ανατριχίλα γιατί ένα νέο παιδί φεύγει από τη ζωή τόσο μα τόσο άδικα, σε μια ΑΚΟΜΑ οπαδική συμπλοκή για τα χρώματα μιας ομάδας! Οργή και αγανάκτηση, γιατί αυτό το πράγμα το ξέραμε οτι θα ερχόταν, γιατί αυτό το γεγονός προετοιμάζονταν από καιρό. Η βία μεταξύ οπαδών δεν γεννήθηκε χθές στην παραλιακή του Ηρακλείου. 'Εχει γεννηθεί εδώ και χρόνια και αυτή η βία έχει υπεύθυνους, κύριε Κουράκη και κύριε Γερουλάνε και αντί να κατηγορείτε μόνο τις λέσχες οπαδών ως κύριες υπαίτιες, ψάξτε λίγο και στο ίδιο σας το σπίτι, που είναι εξουσία και διαμορφώνει το κοινωνικοπολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια.
Γιατί οι κύριοι υπαίτιοι είναι αυτοί!
Οι μεγαλοπαράγοντες-μαφιόζοι, που με την ανοχή και όχι μόνο, των πολιτικών ηγεσιών του τόπου και την απαραίτητη χειραγώγηση από πολλά ΜΜΕ, χρησιμοποιούν τον φίλαθλο κόσμο σαν οπαδικό στρατό. Τους βάζουν να πιστεύουν οτι η ανώνυμη εταιρεία τους είναι ιδέα , για την οποία πρέπει να πεθάνεις, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.
Οι έμποροι ναρκωτικών, τα φασιστοειδή και κάθε είδους περίεργα στοιχεία, που συχνάζουν σε λέσχες οπάδων και διακηρύττουν το ρατσισμό, την βία μεταξύ οπαδών και αποχαυνώνουν την νεολαία, κάνοντάς τη να μισεί τον συνάνθρωπο, που βρίσκεται στην ίδια μοίρα με αυτόν.
Η πολιτεία, που ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια σπρώχνει τη νεολαία στην ανεργία, στη φτώχεια και στη κατάθλιψη, διαλύοντας και ξεπουλώντας πλέον και την παιδεία της.Κλείνει όλους τους δρόμους, ανοίγωντάς της την πόρτα των ναρκωτικών, του χουλιγκανισμού,της παραίτησης.
Μα πάνω από όλα φταίμε εμείς οι οπαδοί, που βλέπουμε σαν εχθρό την διαφορετική φανέλα, αντί να ΕΝΩΘΟΥΜΕ και να διώξουμε όλους αυτούς που γεμίζουν με φτώχεια, αίμα και άσπρη σκόνη τις γειτονιές και τις εξέδρες των γηπέδων. Τους μαφιόζους των ΠΑΕ, τους ρατσιστές, τα "μεγάλα κεφάλια" των συνδέσμων, το σάπιο πολιτικό σύστημα, που περιθωριοποιεί την νεολαία!
Εμείς ως Αlternatives θα πρωτοστατήσουμε σε αυτό το πράγμα. Θα παλέψουμε με κάθε τρόπο για να γίνει πράξη το σύνθημα που κάναμε πανό μετά από ένα ακόμη ραντεβού θανάτου στην πόλη μας και καλούμε τους απανταχού οπαδούς να το ενστερνιστούν και να το εφαρμόσουν...
ΜΗΝ ΨΑΧΝΕΙΣ ΓΙΑ ΕΧΘΡΟΥΣ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

Αlternative fans of Ergotelis
www.alter-ergotelis.gr

Τα Αλανιάρικα Κοτόπουλα Και Η Βόλτα Τους

Στις 29/12/10 κάποια πουλιά της μπαοκ αποφάσισαν να βγουν από το κοτέτσι τους και να κάνουν μια βόλτα στην πόλη. Αφού τελείωσε άδοξα το παιχνίδι με το φιλικό σωματείο, τα πουλιά είπαν να κάνουν μια στάση για κάλαντα στους Ιερολοχίτες. Εκείνοι μην έχοντας λεφτά αποφάσισαν να φιλέψουν τα πουλιά με μπουκάλια ουίσκυ, μπίρας και διάφορα άλλα καλούδια των ημερών. Ευχαριστημένα τα κοτόπουλα από την φιλοξενία αποφάσισαν να τα πούνε και αλλού. Κινήθηκαν αθόρυβα κάτω από τα άγρυπνα βλέμματα της αστυνομίας( εδώ γελάμε!) και μέσω ΑΠΘ περπάτησαν όοοολο το κέντρο για να καταλήξουν στην Αριστοτέλους και συγκεκριμένα στην Αυτόνομη θύρα 10. Εκεί αφού μάλωσαν με ένα δέντρο που τους πείραξε(;;;) είπαν τελικά τα κάλαντα και στους οπαδούς του Ηρακλή. Εκείνοι τους τράταραν διάφορα και τα πουλιά ευτυχισμένα άνοιξαν τα φτερά τους και εξαφανίστηκαν προς άγνωστη(;) κατεύθυνση Ένα πουλάκι όμως δεν μπορούσε να πετάξει και για να μην παγώσει από το κρύο, οι οπαδοί του Ηρακλή το φιλοξένησαν στο σύνδεσμο τους...
Τότε ως δια μαγείας οι προστάτες του πολίτη και των πουλιών με ένταλμα στα χέρια μπήκαν με τσαμπουκά στο σύνδεσμο και συλλάβαν 22 οπαδούς του Ηρακλή με τη δικαιολογία ότι οι τελευταίοι κρατούσαν παράνομα ένα είδος πουλιού που είναι σπάνιο. Επίσης τους φόρτωσαν με βαριές κατηγορίες προς γνώση και συμμόρφωση..


Υ.Γ.1. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 22 ΟΠΑΔΟΥΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ
Υ.Γ.2.ΚΟΤΟΠΟΥΛΑ ΜΕ ΚΡΑΝΗ ΟΛΗ Η ΠΟΛΗ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΣΑΣ ΦΙΛΟΙ
Υ.Γ.3. ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΠΑΟΚ ΝΑ ΠΑΡΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΘΕΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΟΜΠΑΟΚΤΖΙΔΕΣ

Manchester...Calling!

Μετά το πρώτο διπλό ελληνικής ομάδας μέσα στην Ισπανία, ο ΑΡΗΣ θα έχει την ευκαιρία να φέρει και το πρώτο ελληνικό διπλό επί αγγλικού εδάφους, αφού η χθεσινή κλήρωση για τους "32" του Europa League έφερε στο δρόμο της ομάδας μας την Μάντσεστερ Σίτι, με τον πρώτο αγώνα να διεξάγεται στα μέσα Φλεβάρη μέσα στο φλεγόμενο "Κλεάνθης Βικελίδης"! Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε και η κλήρωση της επόμενης φάσης, η οποία ανεδειξε ως αντίπαλο του ΑΡΗ στη φάση των "16" την νικήτρια του ζευγαριού Μπεσίκτας - Δυναμό Κιέβου.



Πρόκριση- πρόκριση μέσα στο νήσι!

Vamos ARIS

«Χαμός» στο ΔΣ της Super Κλίκας

Επεισοδιακό με αρκετές εντάσεις, ήταν το σημερινό ΔΣ της Super League. Τι κι αν θέμα συζήτησης ήταν η βία στα γήπεδα και η αναζήτηση λύσεων για την καταπολέμησή της; Οι Μαρινάκης, Πατέρας, Μπέος και ο εκπρόσωπος της ΑΕΚ, Γιώργος Κωνσταντινίδης παραλίγο να έρθουν στα χέρια! Απίστευτο κι όμως... ελληνικό.

Όλα ξεκίνησαν όταν ο πρόεδρος της διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος, Βαγγέλης Μαρινάκης έκανε λόγο για «τραμπουκισμούς» της ΠΑΕ ΑΕΚ στο μεταξύ τους ντέρμπι στο ΟΑΚΑ.

Ο μεγαλομέτοχος των «ερυθρόλευκων» επέρριψε συγκεκριμένα ευθύνες στους Αδαμίδη και Κωνσταντινίδη για επίθεση στην αποστολή των Πειραιωτών, με τον Κωνσταντινίδη να χαρακτηρίζει τις κατηγορίες ως ευφάνταστα δημιουργήματα, κάτι που εξόργισε τον ιδιοκτήτη του Ολυμπιακού.

«Που τα είδες αυτά;» είπε ο Κωνσταντινίδης απευθυνόμενος στον Μαρινάκη, ο οποίος απάντησε σε έντονο ύφος: «Που τα είδα αυτά; Οι μπράβοι σφαλιάρωσαν(;;;) ένα μέλος της αποστολής (σ.σ.: Φουστέρ)».

«Από το μυαλό σου τα έβγαλες αυτά;(έλα ντε) Τι σημαίνει σφαλιάρωσαν»(;;;) απάντησε ο εκπρόσωπος της Ένωσης, με τον μεγαλομέτοχο του Ολυμπιακού να του λέει: «Κάτσε να έρθω να σου δείξω τι σημαίνει σφαλιαρώνω»(πολλή αντρίλα βρε παιδί μου!)

Σε εκείνο το σημείο όμως παρενέβη ο Πατρίκ Κομνηνός(ο ποιός;) και ορισμένοι ακόμα εκπρόσωποι της ΠΑΕ και το θέμα δεν έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις.

Μαρινάκης VS Πατέρας, με... σφήνα Αχιλλέα Μπέου

Θερμό επεισόδιο όμως υπήρξε και ανάμεσα στους Μαρινάκη και Πατέρα, με τον Μπέο να παρεμβαίνει και να έρχεται σε λεκτική διαμάχη με τον πρόεδρο του «τριφυλλιού».

Αναφερόμενος στην απόφαση αθώωσης του Παναθηναϊκού, ο Μαρινάκης τόνισε ότι: «Δεν υπάρχει αθλητική δικαιοσύνη. Τι πράγματα είναι αυτά;»( α ρε αδικημένε γάβρε!)

Η απάντηση του Νικόλα Πατέρα ήταν άμεση. «Εσύ ως τι είσαι εδώ; Πρόεδρος της Σούπερ Λίγκας ή της Θύρας 7; Εμείς είπαμε τίποτα που αθωώθηκες με την ιστορία με τον Κάκο», τόνισε ο πρόεδρος του «τριφυλλιού», με τον Αχιλλέα Μπέο να παρεμβαίνει εκείνη τη στιγμή, υπέρ του Μαρινάκη και να λέει στον Πατέρα: «Δεν έχεις ούτε το 10% των μετοχών του Παναθηναϊκού».( μιλάνε όλοι μιλάν και οι κ...)

Ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού απάντησε με σκληρούς χαρακτηρισμούς στον Μπέο , λέγοντας: «Πέρασε έξω. Σήκω φύγε από εδώ. Εσύ και όλη σου η οικογένεια δεν έχετε ούτε το 10% του Ολυμπιακού Βόλου. Με ποιο δικαίωμα έρχεσαι εδώ μέσα;» .(ενώ όλοι οι υπόλοιποι έχουν χαχαχα!)

«Άντε από εδώ ρε Φιλιππίδη. Φιλιππίδης και Μήτσου μαζί είσαι ρε. Μπροστινός είσαι. Πόσες μετοχές έχεις;», ήταν η απάντηση του Μπέου που έκανε έξαλλο τον Πατέρα, ωστόσο μετά τα πράγματα ηρέμησαν, όταν ο Αχιλλέας Μπέος αποχώρησε.(διότι πείνασε)

Υ.Γ. 1 Νταιλίκια και κουβέντες καφενείου μεταξύ αχώριστων φίλων!

Υ.Γ. 2 Οι σχολιασμοί στις παρενθέσεις είναι αναγκαίοι!

Skinheads

Μια σύντομη ανασκόπηση της ιστορίας του κινήματος των Σκίνχεντς, από τη γέννησή του τη δεκαετία του 60 στην Αγγλία και τη σχέση του με την ακροδεξιά, τον αντιφασισμό και την εργατική τάξη.

Η αντίδραση των περισσότερων στο άκουσμα της λέξης « Σκίνχεντ» δεν είναι καλή. Οι Σκίνχεντς έχουν ειδωθεί σαν μια ηλίθια, βίαιη και ρατσιστική ομάδα ανθρώπων. Κανείς δεν αρνείται πως πολλοί Σκίνχεντς έχουν ανακατευτεί με ακροδεξιές οργανώσεις ή έχουν υιοθετήσει ρατσιστικές ιδέες, αλλά η καταγωγή της Σκίνχεντ κουλτούρας ήταν πολύ πιο στενά συνδεδεμένη με την πολυφυλετική εργατική τάξη παρά με τις αηδίες περί περηφάνιας της λευκής φυλής.

Η κουλτούρα των Σκίνχεντ ξεπήδησε σαν το αποτέλεσμα 2 αλλαγών στη βρετανική κουλτούρα και κοινωνία. Στις αρχές και τα μέσα της δεκαετίας του 60. Αρχικά το κίνημα των Μοντς που είχε γίνει τόσο δημοφιλές ανάμεσα στη βρετανική νεολαία είχε αρχίσει να χωρίζεται σε διάφορα κομμάτια. Ενώ οι Μοντς της μεσαίας τάξης ήταν σε θέση να συνεχίσουν να αγοράζουν τα τελευταία «μοντελάκια» από την Carnaby Street και να μοδάτα κουρέματα, αυτό ήταν απαγορευτικό για την τσέπη των περισσότερων Μοντς της εργατικής τάξης. Σε μια σκηνή τόσο πολύ βασισμένη στον καταναλωτισμό, η συμμετοχή των νεολαίων της εργατικής τάξης υπονομευόταν. Αυτό οδήγησε στην εμφάνιση των «Χαρντ Μοντς», που ξεχώριζαν από τα κοντοκουρεμένα κεφάλια τους, τα στενά τζην, τις τιράντες και τις εργατικά άρβυλα. Αυτό το στυλ, βασισμένο στην τυπική εικόνα των Βρετανών εργατών, τους διαχώριζε από τους παλιούς Μοντς και τους χίπηδες της μεσαίας τάξης της γενιάς τους.. ήταν μια συνειδητή προσπάθεια της νεολαίας της εργατικής τάξης στη δραματοποίηση και στη λύση του προβλήματος της περιθωριοποίησής της σε μια ταξικά δομημένη κοινωνία.

Την ίδια περίοδο, έχουμε και το μεταναστευτικό κύμα των Τζαμαϊκανών στο Λονδίνο, που έφεραν μαζί τους τη Τζαμαϊκάνικη κουλτούρα των Ρουντ Μπόις, της Ρέγγε και του Σκα. Πολλοί από αυτούς πήγαν να δουλέψουν στις προβλήτες του Λονδίνου και ζούσαν στις κοινότητες της εργατικής τάξης στο Ιστ Εντ. Σαν αποτέλεσμα της συμβίωσης οι ντόπιοι Χαρντ Μοντς αναμίχθηκαν με τους Τζαμαϊκανούς Ρουντ Μπόις , αντάλλαξαν τρόπους συμπεριφοράς και αργκό λεξιλόγιο, χορεύοντας μαζί στις αίθουσες χορού των Γουέστ Ίντιας όλες τις τελευταίες κυκλοφορίες δίσκων Σκα, Ρέγκε, Ροκστέντι και Σόουλ.

Μέσα από αυτή την όσμωση γεννήθηκαν οι Σκίνχεντς, μια υποκουλτούρα της πολυφυλετικής εργατικής τάξης με μια σαφώς καθορισμένη επιθετική στάση απέναντι στην αστυνομία, την κυβέρνηση και τα αφεντικά όντας επίσης και ένα μέσο έκφρασης της δυσαρέσκειας που ένιωθαν πολλοί νέοι εκείνη την εποχή. Αυτή η κουλτούρα θα ανθούσε για πολύ λίγο, φτάνοντας στο απόγειο το 1969 και σβήνοντας σχεδόν στις αρχές του 1970 ανάμεσα στο ξέσπασμα της εσωτερικής βίας και την υστερία των μίντια.

Παρόλα αυτά, το να πει κανείς πως το κίνημα των Σκίνχεντς σταμάτησε στις αρχές του 70 είναι λάθος μιας και από τα τέλη της δεκαετίας του 70 οι Σκίνχεντς επέστρεψαν και απλώθηκαν διεθνώς, στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Δυστυχώς, η αναγέννηση του κινήματος στην Βρετανία ακολουθήθηκε από μια θεμελιώδη πολιτική στροφή. Οι Σκινάδες δεν χόρευαν πλέον πλάι στους Τζαμαϊκανούς Ρούντις, ήταν περισσότερο συνδεδεμένοι με το ανερχόμενο Πάνκ κίνημα και αποτελούσαν εύκολη λεία για στρατολόγηση από ακροδεξιές ομάδες, όπως το Εθνικό Μέτωπο και το πιο ακραίο Βρετανικό Κίνημα. Οι φασιστικές οργανώσεις ξεκίνησαν σκοπίμως να στρατολογούν ρατσιστές Σκίνχεντ (που οι αντιρατσιστές Σκίνχεντς αποκαλούν Μπόουνχεντς) στις μάχες δρόμου με εμιγκρέδες, εθνικές μειοψηφίες και ακροαριστερούς. Αυτή η διαδικασία υποβοηθήθηκε και από τα μίντια που φρόντισαν να φτιάξουν ένα πορτραίτο της νέας υποκουλτούρας άκρως ρατσιστικό. Επίσης από τα μέσα της δεκαετίας του 80 η ακροδεξιά μουσική σκηνή Blood & Honour, είχε γίνει το κύριο μέσο προπαγάνδας με πολλές ναζί Σκίνχεντ και Πάνκ μπάντες, οργανώνοντας μεγάλες συναυλίες και εκδίδοντας περιοδικά.

Ο ακροδεξιός ακτιβισμός ήταν ένα κοινό θέμα στη βορειοαμερικανική σκηνή των Σκίνχεντς και ακόμα περισσότερο στην Ευρώπη (Μια κοινή ιδέα τότε ήταν πως μπορεί κάποιοι Σκίνχεντς στην Αμερική να μην ήταν ρατσιστές, αλλά στην Ευρώπη όλοι οι Σκινάδες ήταν) Οι ρατσιστές Σκίνχεντ στις Η.Π.Α. ήταν οι πρώτοι που οργανώθηκαν σε συμμορίες και έκαναν επιθέσεις εναντίων Πάνκηδων, μη λευκών και αντιρατσιστών Σκίνχεντς. Βέβαια, με την κλιμακούμενη βία των νέο-Ναζί, δεν εκπλήσσει καθόλου που οι αντιρατσιστές Σκίνχεντς άρχισαν να οργανώνονται.

Το 1986, οι Baldies, συστήθηκε στη Μινεάπολη η πρώτη ξεκάθαρα αντιρατσιστική ομάδα Σκίνχεντς με σκοπό να αγωνιστεί ενάντια στους White Knights (Λευκοί Ιππότες) , μια συμμορία νέο-Ναζί. Το 1987, ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη η πρώτη ομάδα SHARP (Σκίνχεντς Ενάντια στη Φυλετική Προκατάληψη) με στόχο την πολεμική ενάντια στον τρόπο που παρουσίαζαν τα μίντια τους Σκίνχεντς ως βίαιους ρατσιστές και τη διάδοση της πληροφορίας για την πολυφυλετική ιστορία της κουλτούρας των Σκίνχεντ. Δεσμεύτηκαν ακόμα να καθαρίσουν τη Νέα Υόρκη από τις ομάδες ρατσιστών Σκίνχεντς που υπήρχαν εκείνη την περίοδο. Το μοντέλο των SHARP απλώθηκε γρήγορα στην Αμερική και την Ευρώπη και μέχρι το 1988 υπήρχαν ομάδες στην Αμερική και στην Ευρώπη. Υπήρξαν και άλλα αντιφασιστικά κινήματα Σκίνχεντς, με αξιοσημείωτους τους RASH (Κόκκινοι και Αναρχικοί Σκίνχεντ)

Σήμερα, οι Σκίνχεντς συνεχίζουν να υπάρχουν σαν νεολαιίστικη υποκουλτούρα διεθνώς. Αν και πολλοί απ αυτούς ακόμα διατηρούν τα ρατσιστικά στοιχεία του παρελθόντος, χάρη στις προσπάθειες αφοσιωμένων αντιφασιστών εντός και εκτός της σκηνής, έχουν πεταχτεί (μερικές φορές κυριολεκτικά) στο περιθώριο. Μεγάλες φασιστικές συναυλίες έχουν σπαστεί και εμποδιστεί να πραγματοποιηθούν, μαγαζιά που διακινούσαν μουσική ναζί έχουν δεχτεί επιθέσεις ως του σημείου να σταματήσουν να μοιράζουν τέτοιο υλικό και ολόκληρη η σκηνή των ναζί Σκίνχεντς έχει οδηγηθεί στην αφάνεια. Μέχρι σήμερα στη Βρετανία, οι ναζί Σκίνχεντς οργανώνουν τις συναυλίες τους στα κρυφά, νοικιάζουν χώρους με ψεύτικα ονόματα και πολλές φορές καλούν τους μπάτσους να τους προστατεύσουν.

Αυτό το άρθρο δεν προσπαθεί να εξωραΐσει την κουλτούρα των Σκίνχεντς. Δεν μπορούμε
ποτέ να ξεχάσουμε πως οι Σκίνχεντς προέκυψαν από την όσμωση της κουλτούρας της μαύρης και της λευκής εργατικής τάξης, σαν ανάγκη της νεολαίας της εποχής να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της ενάντια στην αποξένωση της από την καθωσπρέπει κοινωνίας. Εξαιτίας αυτού, υπήρξε πάντα ένας μεγάλος αριθμός Σκινάδων που κράτησαν μια πολυφυλετική προσέγγιση για τους αγώνες της εργατικής τάξης, κατηγορώντας για τα προβλήματά τους, αυτούς που διευθύνουν την κοινωνία και όχι άλλα κομμάτια της τάξης τους που διαφέρουν από αυτούς μόνο στο χρώμα ή τη χώρα προέλευσης.

Το αρχικό άρθρο εδώ: http://libcom.org/history/articles/skinheads/

contrainfo.espiv.net/

Το φάντασμα του Φράνκο με περιβολή Θαπατέρο

Σιώπησε η «δημοκρατική Ευρώπη»...

Έμελλε να είναι η Ισπανία, με τη βαριά φρανκική φασιστική κληρονομιά, η πρώτη χώρα που αποδεικνύει, έμπρακτα, ότι η βίαιη μείωση των εργατικών εισοδημάτων δεν συμβαδίζει πλέον με τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Στις 3/12, η κυβέρνηση Θαπατέρο κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση συναγερμού και έστειλε το στρατό να αναλάβει τον έλεγχο των 10 αεροδρομίων, μετά την υπογραφή ενός διατάγματος που αναθέτει στο υπουργείο Άμυνας τον έλεγχο του ισπανικού εναέριου χώρου. Αυτή ήταν η απάντηση του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος στην απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας.
Οι ελεγκτές κατέβηκαν σε μια «από τα κάτω» απεργία, δηλώνοντας μαζικά ασθένεια, γνωρίζοντας ότι υπάρχει στα σκαριά το διάταγμα επιστράτευσης με βαριές ποινές. Αυτή ήταν η πιο πρόσφατη επίθεση της κυβέρνησης σε έναν κλάδο που επιλέχθηκε να επιδειχθεί πολιτική πυγμής, όπως ακριβώς είχε κάνει ο Ρέιγκαν κατά την πρώτη περίοδο του νεοφιλελευθερισμού.
Είναι ο κλάδος που οι κυβερνώντες μπορούν εύκολα να στρέψουν εναντίον του την κοινή γνώμη.
Από τον περασμένο Φεβρουάριο η κυβέρνηση Θαπατέρο, με σωρεία νομοθετικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων, έχει μειώσει τους μισθούς των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας κατά 40%, αυξάνοντας τις ώρες εργασίας και μειώνοντας τις περιόδους ανάπαυσης. Κατάργησε το δικαίωμα της διαπραγμάτευσης, τη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας. Τους επέβαλε να εργάζονται 1.670 ώρες/έτος (αύξηση 500 ωρών ετησίως), κατάργησε τις γονεϊκές άδειες και τις άδειες ασθενείας. Όταν ασθενούσαν, δεν πληρώνονταν, οι μητέρες δεν απολάμβαναν τη νόμιμη μείωση του ωραρίου. Όλα αυτά συνιστούσαν παραβίαση, συλλήβδην, των δικαιωμάτων τους.
Το νέο διάταγμα περί στρατιωτικοποίησης σκόπευε να προλάβει τις αντιδράσεις των εργαζόμενων που προκάλεσε η βίαιη αλλαγή συνθηκών εργασίας και αμοιβής και να δημιουργήσει το πλαίσιο για κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας.
«Πρωτοφανείς οι διαστάσεις της κυβερνητικής αντίδρασης σε καιρούς δημοκρατικής διακυβέρνησης», έγραψε η εφημερίδα El Pais. Και πώς να μην εκπλαγεί ακόμη κι αυτή; Στις 5μ.μ. κήρυξαν την απεργία οι ελεγκτές, στις 9.30 είχε δημοσιευτεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως το διάταγμα στρατιωτικοποίησης των αεροδρομίων. Αμέσως συγκλήθηκε σύσκεψη με τη συμμετοχή του πρωθυπουργού και του αρχηγού της Πολεμικής Σεροπορίας. Στις 11μ.μ. ο Θαπατέρο υπέγραψε τη διαταγή για επιστράτευση. Στις 11.30μ.μ. αξιωματούχοι της άμυνας ανήγγειλαν ότι το «υπουργείο Άμυνας απαιτεί την παρουσία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας στους χώρους εργασίας τους». Η στρατιωτική αστυνομία βάδισε προς το ξενοδοχείο Auditorium της Μαδρίτης για να διαλύσει συγκέντρωση των ελεγκτών και να τους αναγκάσει να εργαστούν.
Στρατιώτες ανέλαβαν το θάλαμο ελέγχου στη Σεβίλη, στη Μαδρίτη, στη Βαρκελώνη, στα Κανάρια Νησιά και σε πολλά μικρότερα αεροδρόμια. Μονάδες του στρατού έλαβαν εξουσιοδότηση να συλλάβουν ελεγκτές και να τους μεταφέρουν διά της βίας να εργαστούν «υπό στρατιωτική εξουσία». Όσοι δεν υπακούν διαπράττουν έγκλημα που τιμωρείται με φυλάκιση από 6 μήνες έως 6 χρόνια.
Δύο μέρες πριν, ο Θαπατέρο είχε δεχθεί πιέσεις από τις τράπεζες και τις χρηματοπιστωτικές αγορές που κερδοσκοπούν με το ισπανικό χρέος να προχωρήσει στην αναγγελία νέων περικοπών. Αυτές περιλαμβάνουν την ιδιωτικοποίηση του 49% της ΑΕΝΑ (κρατικής επιχείρησης αεροδρομίων και αεροπλοΐας στην οποία εργάζονται οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας), 30% του Κρατικού Λαχείου, μείωση φόρων στις μικρές επιχειρήσεις, αύξηση φόρων στα τσιγάρα και κατάργηση του επιδόματος των 425 ευρώ στους μακροχρόνια άνεργους. Μέτρα που έρχονται να προστεθούν στα άλλα που η κυβέρνηση είχε λάβει μέχρι το καλοκαίρι και ως αντίδραση είχε οργανωθεί στα τέλη Σεπτεμβρίου γενική απεργία.
Σημειωτέον, για να «δείξει υπευθυνότητα» η εκτελεστική επιτροπή του Συνδικάτου των Ελεγκτών Εναέριας Κυκλοφορίας (USCA) είχε ανακαλέσει απεργία προγραμματισμένη για τα τέλη Αυγούστου, υπέρ της οποίας είχε ψηφίσει το 98% των εργαζομένων.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ