Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

ΜΕΡΙΚΕΣ "ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ" ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ...












«Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένα ακόμη άθλημα, αλλά ένα όπλο της επανάστασης» Τσε Γκεβάρα

Είναι, νομίζω, εύλογο γιατί ορισμένοι ψευτοκουλτουριάρηδες περιφρονούν το ποδόσφαιρο. Ένα τμήμα της λεγόμενης αριστερής «διανόησης» καταλαμβάνεται από σύγχυση επιχειρώντας να κατανοήσει με βάση τα δικά της στερεότυπα την ανεξήγητη για εκείνη γοητεία που ασκεί στον απλό κόσμο το φαινόμενο «ποδόσφαιρο».

Το ποδόσφαιρο ωστόσο έχει μια πολύ διαφορετική ιστορία από εκείνη που πολλοί νομίζουν...

Μια ιστορία που δείχνει τον λαϊκό, συλλογικό και εξεγερσιακό του χαρακτήρα, την αμέριστη σχέση του με τη φτωχή εργατική τάξη, την αντιστασιακή και ανατρεπτική του λογική, όπως αυτή εκφράζεται ακόμη και σήμερα μέσα από τον απλό κόσμο.

Η ιστορική πορεία του ποδοσφαίρου είναι στενά συνδεμένη µε την πολιτική, την κοινωνία και τους διαρκείς αγώνες της, από τότε που οι εργάτες των σιδηροδρόμων του Μάντσεστερ έφτιαχναν τη Νιούτον Χιθ, τον πρόδρομο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, τον 18ο αιώνα. Από τότε που εδώ, στην Ελλάδα, πατρινοί αναρχικοί ίδρυαν το 1890 την Παναχαϊκή με σήμα κατατεθέν το «κοκκινόµαυρο» χρώμα!

Όσο κι αν φαντάζει υπερβολικό, την πραγματική, αληθινή δράση στο άθλημα τα πρώτα χρόνια ζωής του του την έδωσαν αναρχικοί και σοσιαλιστές εργάτες.

Ας πάρουμε όμως την ιστορική πορεία του ποδοσφαίρου από την αρχή...

Επί της ουσίας το ποδόσφαιρο ξεκίνησε ως άθλημα τον 19ο αιώνα στην Αγγλία, η εργατική τάξη της οποίας το αγκάλιασε και το σύνδεσε με τον αγώνα για λιγότερες ώρες δουλειάς. Αργότερα τα αγγλικά εμπορικά πλοία το μετέφεραν μέσω των ασυγκράτητων μεταναστευτικών κυμάτων σε κάθε γωνιά της γης, και κυρίως στα λιμάνια της Λατινικής Αμερικής, που εκείνη την περίοδο τροφοδοτούσαν με πρώτες ύλες το Ηνωμένο Βασίλειο. Πολλοί ευρωπαίοι μετανάστες έσπευσαν στον α' παγκόσμιο πόλεμο εκεί κατά χιλιάδες, αφήνοντας πίσω τους φτώχειες, πολέμους, κοινωνικούς αποκλεισμούς και διώξεις. Η πρώτη ποδοσφαιρική ομάδα που δημιουργήθηκε ήταν η ουρουγουανική Πενιαρόλ, το 1887. Αργότερα ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες από ιταλούς σοσιαλιστές η πασίγνωστη Μπόκα Τζούνιορς. Το ίδιο χρονικό διάστημα εργάτες στον σιδηρόδρομο της Αργεντινής, που το συνδικάτο είχε σήμα ένα σφυροδρέπανο, έφτιαξαν τη Φεροκαρίλ Οέστε, ενώ ισπανοί αναρχικοί που μετανάστευσαν στο Μπουένος Άιρες ίδρυσαν το 1910 την Τσακαρίτα, με χρώμα το κόκκινο και το μαύρο. Το ίδιο διάστημα φτιάχτηκε από μια συνέλευση ιταλών και ισπανών σοσιαλιστών σε ένα εργοστάσιο της περιοχής η Ιντεπεντιέντε, με χρώμα το κόκκινο.

Όσο διάρκεσε ο ισπανικός εμφύλιος, πολλοί ποδοσφαιρικοί αγώνες έγιναν στη Νότια Αμερική με σκοπό να βοηθηθεί οικονομικά η Ισπανία. Στην περίοδο των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής οι ομάδες αυτές απέκτησαν οργανωμένους οπαδούς, οι οποίοι εκδήλωναν κάθε τόσο την αντίθεσή τους στις αμερικανοκίνητες χούντες γιουχάροντας και κοροϊδεύοντας με τραγούδια και συνθήματα τους στρατιωτικούς, ενώ μετά τα παιχνίδια εξελίσσονταν απίστευτα βίαια επεισόδια.

Το 1967, που δολοφονήθηκε ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, ξέσπασαν σφοδρές ταραχές στο Μπουένος Άιρες. Στο διάστημα εκείνο αρκετοί αγώνες διακόπηκαν από τον στρατό και την αστυνομία, καθώς φίλαθλοι της Ιντεπεντιέντε, της Φεροκαρίλ Οέστε, της Μπόκα Τζούνιορς και της Τσακαρίτα ούρλιαζαν στις κερκίδες: «Τσε! Τσε!». Το μετέπειτα διάστημα παίκτες και θεατές, μέσα από συμβολικές πράξεις μες στον αγωνιστικό χώρο, θα εκδήλωναν την αλληλεγγύη τους σε οικογένειες αγνοουμένων και δολοφονημένων από τα στρατιωτικά καθεστώτα. Στα κατοπινά χρόνια η ιταλική Ίντερ θα προσέφερε στην αυτόνομη κοινότητα των Ζαπατίστας ένα ασθενοφόρο και θα γινόταν η οµάδα του περίφημου κομαντάντε Μάρκος, ενώ η αγγλική Ζανκτ Πάουλι θα κατάφερνε να προσελκύσει στους κόλπους της πολιτικοποιηµένες νεανικές υποκουλτούρες της εποχής (αντιναζί, αναρχικούς και αριστεριστές). Η Πάουλι θα βοηθούσε επιπλέον την Κούβα, μέσω ενός προγράµµατος εύρεσης κονδυλίων για τον εφοδιασμό σχολείων της χώρας µε καθαρό νερό. Στην Ιταλία υπάρχει επίσης και η Λιβόρνο, η επονομαζόμενη και «κόκκινη», καθώς σηµαίες της αριστεράς ανεμίζουν από οπαδούς της καθ' όλη τη διάρκεια των αγώνων. Στην πόλη Λιβόρνο εξάλλου είχε ιδρυθεί και το Ιταλικό Κοµµουνιστικό Κόµµα.

Μετά την ταχεία εξάπλωση του ποδοσφαίρου σ' όλον τον πλανήτη, το ποδόσφαιρο μπορεί να εμπορευματοποιήθηκε και να ενσωματώθηκε στο καπιταλιστικό σύστημα ως σταθερή αξία για τις ολοένα και παγκοσμιοποιούμενες αγορές του, ένα πράγμα όμως φαίνεται ότι δεν άλλαξε ούτε θα αλλάξει ποτέ στην ουσία του ως αθλήματος: η ταξική προέλευση των παικτών του...

Το ποδόσφαιρο συνεχίζει να ανήκει στις φτωχογειτονιές του, στα λιμάνια του. Στις εξέδρες ο απλός κόσμος θα συνεχίσει να αλαλάζει, ανάμεσα στα γκολ, τα σφυρίγματα και τις πάσες, συνθήματα ενάντια στους μπάτσους, την καταστολή, την αστυνόμευση, τις κάμερες. «Υπάρχει κάτι πολύ ενδιαφέρον σε μια τέτοια, παράλληλη με τον κοινωνικό παλμό, διαδικασία ζυμώσεων, σ' αυτό το εν δυνάμει εξεγερσιακό φυτώριο» έγραφε στο ημερολόγιό του ο νορβηγός αναρχικός Μ. Σόριπς (M. Sorripes). Άλλωστε η σχέση του ποδοσφαίρου με τις εξεγερσιακές διεργασίες ήταν πάντοτε πολλαπλή και βρίσκεται στη βάση της παγκόσμιας απήχησής του: στον καταπιεσμένο από την εξουσία λαό.

Οι υποδομές του ως αθλήματος είναι απόλυτα λιτές: μια μπάλα και μια συλλογικότητα 22 ατόμων. Κάτω απ' αυτό το πρίσμα, σ' όλον τον πλανήτη το ποδόσφαιρο παίχτηκε, παίζεται και θα παίζεται ως ένα απόλυτα λαϊκό άθλημα, όσα εκατομμύρια δολάρια ή ευρώ κι αν επενδύονται στις διοργανώσεις των επίσημων πρωταθλημάτων και κυπέλλων. Άλλωστε εκείνοι που ονειρεύονται τη συμμετοχική αποθέωση της νίκης στις κερκίδες (και μετά συνεχίζουν τον αγώνα και εκτός γηπέδων...) ήταν, είναι και θα είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που προσκυνούν διά τηλεοράσεως όσους παίχτες βρήκαν τον δρόμο για ένα χλιδάτο συμβόλαιο. Το ποδόσφαιρο είναι «το ενεργό πεδίο διαπραγμάτευσης ανάμεσα στις θλιβερές απαιτήσεις της ατομικότητας και της δομικής ουσίας μιας ελευθεριακής κοινωνίας» όπως πολύ εύστοχα παρατηρεί ο καναδός ελευθεριακός φιλόσοφος Φαζ Ρατ (Phus Ratt). Είναι «ο συγκερασμός της ατομικής έκφρασης μέσω της απόλυτης εκπλήρωσής της από τη συλλογική νίκη. Η απόλυτη εξιδανίκευση μιας αυτόνομα πειθαρχημένης οργάνωσης» επισημαίνει σε επιστολή της προς την Γκόλντμαν η επιστήθια φίλη της, Αϊράμ (F. Heiram). Και αυτό είναι εύλογο, καθώς στο ποδόσφαιρο η έκφραση του συλλογικού επιβάλλει την άμβλυνση των αλληλοσυγκρουόμενων μερών. Οι ποδοσφαιριστές παίζουν μπάλα μόνο κατά τον βαθμό με τον οποίο η ατομική πρωτοβουλία και η συλλογική προσπάθεια μετουσιώνονται σε ένα. Μόνο κατά τον βαθμό που συντελείται η υπέρβαση αυτών των δυο. Και η σύνθεση αυτή προσφέρει τη γεύση της υπέρβασης της κοινωνικής πραγματικότητας. Στο δοκίμιο «Φαντασιακό και ιστορία» ο τουρκικής καταγωγής αναρχικός συγγραφέας Σακάλβ Λυοαζάκ προσπαθώντας να αναλύσει διεξοδικότερα τη δομή του αθλήματος γράφει: «Tο φαντασιακό του ποδοσφαίρου παραπέμπει στη λειτουργία ενός αναρχικά και ελευθεριακά δομημένου, αλλά πολύ καλά οργανωμένου, μουσικού συγκροτήματος». Και η απλή αυτή αλήθεια δεν έγκειται στο περιεχόμενο της συλλογικότητας, αλλά στην ίδια της τη μορφή: τη συλλογικότητα. Η ίδια ωστόσο η συλλογικότητα, παρ' όλο που μπορεί να μη έχει πάντα θετικό περιεχόμενο, περιέχει την υπόσχεση της άρσης του «ατομικισμού», την άρνηση της εξουσίας. Παράλληλα, το ποδόσφαιρο αποτελεί, όπως παρατηρεί και η αναρχοφεμινίστρια-διεθνίστρια Ηνέλε, «την έκφραση μιας ξεστρατισμένης εξέγερσης που ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να απειλήσει σοβαρά την ίδια τη φύση των εξουσιαστικών δεδομένων». Η αλήθεια που παράγει δεν είναι άλλη από την άρθρωση μιας όλο και πιο καταπιεσμένης λαϊκής επιθυμίας για συλλογική δράση. Το ποδόσφαιρο σκιαγραφεί μια ατμόσφαιρα ελευθερίας, αθωότητας και δικαιοσύνης, σε αντίθεση με τον καθημερινό κόσμο του χάους, της καταστολής, της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

Γι αυτό και κανένα άλλο μέσο δεν μπόρεσε -ούτε θα μπορέσει- να γοητεύσει τόσο την ελεύθερη ανθρώπινη φύση...

Και αν μια μερίδα «διανόησης» συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι το ποδόσφαιρο «πρωθεί τη βία και υπερκαλύπτει τις ταξικές αντιθέσεις, υπέρ του κεφαλαίου και των αφεντικών», προφανώς αγνοεί τα κάθε άλλο παρά αταξικά συνθήματα που ακούγονται στις κερκίδες του. Κάνει πως δεν βλέπει τη λαϊκή ψυχική ανάταση και περιοριζόμενη μόνο στο να καυτηριάζει τα αρνητικά αυτής της βίας...

Αγκαλιάζοντας όμως οι λαοί το ποδόσφαιρο, στο βάθος αγκαλιάζουν την επαναστατική, δημιουργική του πλευρά, και όχι την ίδια τη βία. Σ' αυτό άλλωστε διαφέρουν οι λαοί από τους διανοούμενους της πλάκας.

Πίσω από τις «συγκρούσεις» του ποδοσφαίρου υπάρχει η ομορφιά της συλλογικής προσπάθειας, η αληθινή επικοινωνία των λαών...

(Άρθρο οπαδού της Ομόνοιας σε forum οπαδών στη σελίδα : http://www.revleft.com)

GTE 9 OMONOIA

ANARCHOCOMMUNISM

ΕΡΓΑ ΕΜΠΟΡΟΠΛΟΙΑΡΧΟΥ









(Απόψεις οπαδών μας για τον "Καραβοκύρη" στο διαδίκτυο, που με βρίσκουν σύμφωνο σε αρκετά σημεία)


1. Μπορεί οι διοικήσεις στον Άρη να αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου πληρώνοντας τη φθορά που έχει η λήψη αποφάσεων, άλλοτε σωστών και άλλοτε λανθασμένων, ωστόσο "κάποιος" παραμένει στη θέση του αποτελώντας το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα του όρου "καρεκλοκένταυρος". Ο ίδιος ποτέ δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν θυμίζοντας ένα σύγχρονο πόντιο Πιλάτο που "νίπτει τας χείρας του" όποτε η μπάλα πάει δοκάρι και έξω. Ο λόγος για τον εκτελεστικό διευθυντή της ΠΑΕ Άρης Γιάννη Κόντη ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα ανανέωσε την παρουσία του στο κίτρινο "στρατόπεδο" καθώς αποτελεί εκ νέου επιλογή της επανεκλεγείσας διοίκησης του Θανάση Αθανασιάδη.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή ξετυλίγοντας το "κουβάρι" της παρουσίας του συγκεκριμένου κυρίου στα κοινά της ομάδας της Θεσσαλονίκης. Καλοκαίρι 2001 ο Άρης "βουλιάζει" οικονομικά και η περίπτωση Ιρανίλντο φτάνει τους "κίτρινους" στο χείλος του γκρεμού. Ο μάνατζερ του ποδοσφαιριστή Γιάννης Κόντης εμφανίζεται αδιάλλακτος απειλώντας την ΠΑΕ ότι θα φτάσει την υπόθεση στα άκρα και η πρώτη κίνηση του μετά από παρότρυνση του ίδιου του ποδοσφαιριστή είναι να δεσμεύσει τα έσοδα των "κιτρίνων" αρχής γενομένης από τις εισπράξεις στο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Ακολουθεί πόλεμος ανακοινώσεων μεταξύ των δύο πλευρών ώσπου δια μαγείας βρίσκεται η χρυσή τομή με τον ποδοσφαιριστή μετά από τη βοήθεια του μάνατζερ του Γιάννη Κόντη ο οποίος αναλαμβάνει να κατευνάσει τα πνεύματα προωθώντας τη λύση του διακανονισμού των χρεών. Μα τι συνέβη ξαφνικά δρομολογώντας θετικές εξελίξεις στην συγκεκριμένη υπόθεση θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Για ποιο λόγο ο κύριος Κόντης έκανε στροφή 180 μοιρών;

H απάντηση σε αυτά τα καίρια ερωτήματα έρχεται λίγα χρόνια αργότερα. Ο Λάμπρος Σκόρδας εκλέγεται στον προεδρικό θώκο της ΠΑΕ Άρης διαδεχόμενος τη διοίκηση Καραμπέρη με στόχο να ανακτήσει ο σύλλογος το χαμένο του πρεστίζ και να επανέρθει στις πρώτες θέσεις στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Κόντης αναλαμβάνει να στελεχώσει την ομάδα φέρνοντας ποδοσφαιριστές που θα τη βοηθήσουν να ανέβει επίπεδο. Όλα δείχνουν πως το γραμμάτιο Ιρανίλντο έχει ξεχρεωθεί με τον καλύτερο τρόπο κάτι που θα επιβεβαιωθεί και από τον ίδιο τον Σκόρδα ο οποίος ως απερχόμενος πρόεδρος αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κόντης προϋπήρχε στα κοινά του Άρη. Οι πρώτες "καραβιές" φτάνουν στο Κλ.Βικελίδης ωστόσο η ομάδα πληρώνει τον κακό σχεδιασμό που έχει γίνει και την έλλειψη χρημάτων και υποβιβάζεται στη Β' Εθνική. Μετά την επάνοδο της στα "σαλόνια" της πρώτης κατηγορίας ο Σκόρδας έρχεται σε επαφή με τον Μανέλ Φερέρ ο οποίος αναλαμβάνει μαζί με τον Κόντη να στελεχώσουν εκ νέου το αγωνιστικό τμήμα των "κιτρίνων".

Ο Άρης κάθε καλοκαίρι φέρνει τουλάχιστον δέκα ποδοσφαιριστές οι οποίοι για διάφορους λόγους αποχαιρετούν στο τέλος της σεζόν. Οι σχέσεις του Σκόρδα με το Φερέρ περνάνε από χίλια κύματα καθώς ενώ αρχικά ο "γιατρός" θέλει να δώσει στον Ισπανό το μάνατζμεντ της ομάδας στην πορεία οι διαφωνίες τους στο συγκεκριμένο θέμα αποτελούν το λόγο του "διαζυγίου". Ποιος ο ρόλος του Κόντη στη συγκεκριμένη περίπτωση; Έμεινε αμέτοχος στην κόντρα που είχε ξεσπάσει υπό τον φόβο να χάσει την προνομιούχο θέση που κατείχε στη λήψη αποφάσεων της ΠΑΕ Άρης. Το ίδιο χρονικό διάστημα μία ηγετική εμφάνιση στο ραδιόφωνο του Super 3 ενισχύει κι άλλο τη θέση του εκτελεστικού διευθυντή καθώς παρουσιάζεται ως ένας μάνατζερ παγκόσμιας εμβέλειας από αυτούς που μέχρι πρότινος των "σταύρωναν" επικαλούμενοι τα πεπραγμένα του εις βάρος του συλλόγου. Παράλληλα οι σχέσεις του με τον Σκόρδα αρχίζουν να δοκιμάζονται γεγονός που θα φανεί πιο ξεκάθαρα στη συνέχεια.

Ο Σκόρδας από αγαπημένο παιδί του Super 3 βρίσκεται στο στόχαστρο καθώς πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν ότι ευθύνεται για τη μέτρια πορεία της ομάδας. Αυτό αποτελεί την πρόφαση καθώς ο πραγματικός λόγος είναι άλλος και έχει να κάνει με τα δικαιώματα που έχει πλέον ο δυναμικός σύνδεσμος στη λήψη των αποφάσεων. Στις εκλογές του 2009 ο μέχρι τότε ισχυρός άνδρας των "κιτρίνων" κατηγορεί τον Κόντη για τις επιλογές του και υπόσχεται την αλλαγή του εκτελεστικού διευθυντή σε περίπτωση επανεκλογής. Ωστόσο αυτό που προκαλεί τεράστια έκπληξη σε όλους είναι πως ο Κόντης έχει βρει και πάλι τον τρόπο να βρίσκεται στην πλευρά των ισχυρών, αυτών που στηρίζει ο Super 3 και θα αποτελέσουν κατά πάσα πιθανότητα τη νέα διοίκηση. Ο Θανάσης Αθανασιάδης εκλέγεται πρόεδρος και ο Κόντης παραμένει καβάλα στ 'άλογο καθώς η νέα διοίκηση στερείται ποδοσφαιρικών γνώσεων με αποτέλεσμα να τον έχει τεράστια ανάγκη. Το χειρότερο από όλα είναι πως ο εκτελεστικός διευθυντής αποτελεί ταυτόχρονα και μάνατζερ των περισσοτέρων παικτών απειλώντας έμμεσα τη διοίκηση πως αν δε αποφασίζει ο ίδιος η ομάδα κινδυνεύει με διάλυση. Ποιος ξεχνάει άλλωστε τη θέση που πήρε ο Κόκε στις εκλογές της Λέσχης η οποία από ότι φαίνεται ήταν ένα σαφές μήνυμα με πολλούς παραλήπτες.

Ο Άρης συνεχίζει να επιλέγει το αποτυχημένο μοντέλο των τελευταίων χρόνων φέρνοντας κάθε καλοκαίρι πολλούς νέους παίκτες χωρίς ωστόσο να έχει καταστεί δυνατό να δημιουργήσει έναν "κορμό" πάνω στον οποίο θα χτίσει μία ισχυρή ομάδα. Ενδεικτικά την τελευταία πενταετία η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει προχωρήσει σε 79 μεταγραφές αριθμός ρεκόρ για οποιαδήποτε ποδοσφαιρικό σύλλογο στον πλανήτη. Ταυτόχρονα ο Κόντης γίνεται πρωταγωνιστής στο μεγαλύτερο μεταγραφικό φιάσκο στην ιστορία του Άρη με τη μετακίνηση του Βίκτορ Βιτόλο στον "αιώνιο" αντίπαλό ΠΑΟΚ. Ο ίδιος ενώ αρχικά διαβεβαίωνε τον κόσμο πως ο Ισπανός θα παραμείνει στο Κλ. Βικελίδης στη συνέχεια αναγκάζεται να πει για πολλοστή φορά ψέματα τονίζοντας ότι οι "κίτρινοι" θα κερδίσουν από αυτό το συμβάν 700 χιλιάδες ευρώ.

Τα καλοκαίρια περνάνε οι παίκτες πηγαίνουν και έρχονται και ο Άρης το μόνο που έχει δει να ανεβαίνει είναι το χρέος της ομάδας το οποίο τον τελευταίο καιρό βρίσκεται σε οριακή κατάσταση. Τα ερωτήματα πολλά και όλα αναπάντητα. Πως είναι δυνατόν ένας άνθρωπος που έχει κοροϊδέψει τόσο πολύ τον κόσμο της ομάδας να βρίσκεται στο απυρόβλητο; Ποιοί είναι αυτοί που έχουν βάλει πλάτες στον Κόντη δίνοντας του το δικαίωμα να κάνει ότι θέλει παριστάνοντας τον πρόεδρο του Άρη; Ο ίδιος ο Αθανασιάδης ως άλλος Σκόρδας δηλώνει παρασκηνιακά πως ο Κόντης προϋπήρχε του ιδίου και συνεχίζει τη συνεργασία μαζί του παρά το γεγονός ότι στις τελευταίες εκλογές η πλευρά του τόνισε ότι οι μεταγραφές από εδώ και πέρα θα περνούν από μία ειδική επιτροπή πριν υλοποιηθούν.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο μη περαιτέρω καθώς η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου που είναι ανοργάνωτη έχει απομακρυνθεί αηδιασμένη από αυτά που συμβαίνουν. Η λέξη δημοκρατία ηχεί περίεργα στα αυτιά των ηγετών του "μηχανισμού" που πλέον έχουν και τα μέσα για να συνεχίζουν να "κοιμίζουν" τον κόσμο. Η κριτική απαγορεύεται καθώς κάνει κακό στην ομάδα και η ίδια αρρωστημένη κατάσταση διαιωνίζεται κάνοντας ζημιά στον Άρη. Ως πότε θα τρυπάτε τον Άρη κύριε Κόντη λειτουργώντας αποκλειστικά για τα συμφέροντα της τσέπης σας; Ως πότε θα τον καλύπτεται εσείς που υποτίθεται ότι βάζετε τον Άρη πάνω από όλα; Θα μας απαντήσετε επιτέλους γιατί ο Κούπερ έγινε από "στρατηγός" ακριβοπληρωμένος τεχνοκράτης; Μήπως επειδή είχε παραγκωνιστεί ο εκτελεστικός διευθυντής και όλοι αυτοί που στηρίζουν την παρουσία του;

Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η κοροϊδία που το μόνο πράγμα που έχει καταφέρει είναι να μικραίνει την ομάδα στερώντας της τον ρόλο του πρωταγωνιστή. Η αλήθεια θα λάμψει στο τέλος ακόμα και αν χρειαστεί να περάσει πολύς καιρός. Φρόντισε να είσαι ακόμα εδώ Γιάννη μου, για να μας εξηγήσεις..


2. Η δικη μου αποψη για την ομαδα ειναι οτι σε επιπεδο διοκησης τα τελευταια χρονια εχει αποτυχει πληρως. Ομαδα με ιστορια και βαρια φανελα, με 15000 μ.ο εισητηριων στο γηπεδο του, με εσοδα τα τελευταια χρονια περι των 12-14 εκ ετησιως να εχει ως στοχο την 5η θεση ειναι αδιαπραγματευτα αποτυχημενη! Και αυτο δεν ειναι τυχαιο. Προφανεστατα οι διοικουντες – φανεροι και μη- εστησαν ενα μοντελο που θα επρεπε να ειναι πληρως ελεγχομενο απο αυτους καθως και απροσπελαστο σε τυχον ανθρωπους που θα μπορουσαν να αλλαξουν και να προσφερουν πολλα πραγματα στον ΑΡΗ. (δεν ειναι τυχαιο που η Λεσχη παραμενει σε χαμηλα νουμερα και ουδεις στην ουσια ενδιαφερεται για την αναπτυξη της). Συνεπως ενας ανθρωπος σαν τον Κοντη και ενας σαν τον Αθανασιαδη ειναι οτι χρειαζεται η συνταγη για να ειναι επιτυχης. Στην φιλοσοφια αυτη που καθιερωθηκε αναλογοι ηταν και ειναι και οι ποδοσφαιριστες-προπονητες που ηρθαν στην ομαδα. Δηλαδη ελεγχομενοι πληρως!

Το αυτονοητο να φερεις νεαρους παικτες με ποδοσφαιρικη παιδεια και χαμηλου κοστους – κυριως απο Σκανδιναβικες χωρες- μαζι με τα παιδια της Β ομαδας και 2-3 καλες προσθηκες, δεν ειναι αυτο που θελει η διοικηση να κανει γιατι απλα δεν ειναι προσανατολισμενη στο συμφερον της ομαδος αλλα κινειται με βαση προσωπικες φιλοδοξιες και οφελη.

Προπονητες τυπου Μπαγιεβιτς-Κουπερ με προσωπικοτητα και αποψη που μπορουν να φτιαξουν ομαδες ερχονται μονο πυροσβεστικα και οταν η κατασταση εχει στραβωσει πολυ για να κλεισουν τα στοματα των φιλαθλων και οταν αυτο γινει τοτε ξαναγυρναμε στις γνωστες επιλογες….

Κατα συνεπεια δεν ειναι το προβλημα ο Κοντης – και να φυγει θα ερθει ενας αλλος κοντης.

Δεν θεωρω τον ευατο μου απαισιοδοξο αλλα ρεαλιστη και νομιζω οτι αυτη η κατασταση που εχει ριζωσει στην ομαδα πολυ δυσκολα θα αλλαξει.


3. Τα κατωρθωματα του κυριου κοντη:

2005 – 2006

Bucek

Decamps

Nacho Garcia

Gilles Domoraud

Μario Caceres

Φιλιππάκος Πέτρος

Paulo Costa

Γκουγκουλιάς Γιώργος

Σκαρμούτσος Νίκος

Καρατζιοβαλής Δημήτρης

Sebastián Flores

Ευθήμης Κουλουχέρης

Nicolás Tagliani

Durdek Ivan

14 Ποδοσφαιριστές

2006-2007

Carlos Eduardo

Ferrari Caca

Pablo Coira

Sergio Koke

Javier Javito

Tάσος Κυριάκος

Τuta

Tinga

Xαλκιάς

Nacimento Belem

Weisheimer

Reyes Verdecho

Negri Alexandre

Escudero

Alex Perez

Palazuelos

Pineda Adrian

Yonan Garcia

18 Ποδοσφαιριστές

2007-2008

Ronaldo Guiaro

Σάκης Πρίττας

Marko Aurelio

Diogo Siston

Darcy Neto

Anderson Costa

Marian Kelemen

Felipe Sanson

Vladan Ivic

Davide Eto’o

Tony Calvo

Marcio Amoroso

Thiago Gentil

Sanel Jahic

14 Ποδοσφαιριστές

2008-2009

Valentin Roberge

Alexandro Lembo

Piotre Wlodarchiek

Roberto Battion

Alexandro Delhorte

Mario Regueiro

Victor Vitolo

Javier Campora

Σταυρος Λαμπριάκος

Μιχάλης Σιφάκης

10 Ποδοσφαιριστές

2009-2010

Cristian Nasuti

Ian Daly

Sebastian Abreu

Carlow Arano

Mehdi Nafti

Leandro Gracian

Dario Fernandez

Βασίλης Ρόβας

Χρήστος Αραβίδης

Μichal Peskovic

Renato Piovezan

Flavio Pinto

Pitu Garcia

Freddy Adu

Eddie Johnson

Camel Meriem

Cesar Ortiz

17 Ποδοσφαιριστές

2010-2011

Daniel Cesarec

Michel Garbini Perreira

Μάρκος Bελλίδης

Lozzano Oriol

Kώστας Μενδρινός

Νίκος Λαζαρίδης

Deividas Cesnauskis

Κώστας Καζναφέρης

Juan Manuel Barrero

Carlos Ruiz

Γρηγόρης Παπαζαχαρίας

Juan Carlos Toja

Alvaro Portilla

Lima Fabiano

Ricardo Faty

15 Ποδοσφαιριστές

Πικρη αληθεια.Οι παικτες που αξιζανε να μεινουνε,ειδαν τον Αρη σαν σκαλοπατι και για να πανε σε αλλη ομαδα με λιγο περισσοτερα λεφτα αλλα το κυριοτερο:ΟΡΑΜΑ.

Εμεις οι ιδιοι εχουμε αλλαξει τις απαιτησεις και πλεων ο καθενας ξερει οτι ο στοχος μας ειναι η 5η θεση.Φυσικο ειναι να ξενερωσει και ο παικτης.

ΤΑ ΓΗΠΕΔΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ








Τα οπαδικά πανό µε συνθήµατα πολιτικού περιεχοµένου στις εξέδρες αρκετών γηπέδων το περασµένο Σαββατοκύριακο προκάλεσαν ποικίλες συζητήσεις και ερµηνείες µεταξύ των ποδοσφαιρόφιλων και όχι µόνο. Ιδού τα πιο χαρακτηριστικά: «Πολιτικοί λαµόγια, Βουλή των βολεµένων / Θα σας πνίξει η οργή των εξεγερµένων», «Κάτω η χούντα του Μπατσόκ», «Δεν σε θέλει ο λαός... Πάρ’ την τρόικα και µπρος», «Δεν θα γίνουµε δούλοι κανενός».

Πολιτικά συνθήµατα ακούστηκαν και την προπερασµένη εβδοµάδα στους ευρωπαϊκούς αγώνες του Ολυµπιακού και του ΠΑΟΚ έχοντας στο στόχαστρο το κυβερνών κόµµα και τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας, την καγκελάριο της Γερµανίας Ανγκελα Μέρκελ και την... επάρατη τρόικα.

Τι συµβαίνει λοιπόν και από τους «Αγανακτισµένους» της πλατείας Συντάγµατος και άλλων µεγάλων πόλεων της χώρας οι διαµαρτυρίες µεταφέρθηκαν τώρα και στα γήπεδα της Σούπερ Λίγκας; Είναι µόδα, µιµητισµός, χαβαλές; Πιθανόν να εµπεριέχεται και ολίγη τοιαύτη δόση, αλλά θα ήταν αφελώς απλουστευτικό να περιοριστεί εκεί η εξήγηση του φαινοµένου.

Κατ’ αρχάς δεν είναι η πρώτη φορά που η αγανάκτηση και η οργή του κόσµου για µείζονα προβλήµατα ή γεγονότα της επικαιρότητας εκφράζεται µε πολιτικά πανόσυνθήµατα και στα γήπεδα. Ενδεικτικά υπενθυµίζω γηπεδικές οπαδικές διαµαρτυρίες µε ποικίλες πολιτικές ή κοινωνικές αναφορές, όπως: Αντιπολεµικά και φιλειρηνικά µηνύµατα. Καταδίκη των µηχανισµών κρατικής βίας και καταστολής, και δη σε περιπτώσεις θανάσιµης αστυνοµικής βίας ( Γρηγορόπουλος , νεαρός διαδηλωτής στη Γένοβα, ο γάλλος οπαδός Ζουλιέν ). Υπέρ της Παλαιστίνης (ειδικά κατά τη µεγάλη σφαγή στη Λωρίδα της Γάζας). Υπέρ των µεταναστών (θρίλερ «Υπατίας» κ.λπ.).

Ως ένδειξη συµπαράστασης σε θύµατα φυσικών καταστροφών (σεισµός Πάρνηθας, πυρκαγιά Ηλείας, τσουνάµι Ιαπωνίας). Για την επίµαχη µάχη της Κερατέας, για τις συµβάσεις εργασίας, για τα µπλόκα στις εθνικές οδούς, για Κοσσυφοπέδιο, Σερβία, ελληνοτουρκικά κ.λπ.

Αποδεικνύεται λοιπόν ότι η γηπεδική εξέδρα είναι συχνά-πυκνά παρεµβατική. ∆εν θα µπορούσε άλλωστε να γίνει και διαφορετικά, γιατί στο φινάλε από ποιους αποτελείται ο φίλαθλος-οπαδικός κόσµος; Σάµπως στην εξωγηπεδική τους ζωή δεν πλήττονται σχεδόν και όλοι αυτοί απ’ όλα τα δεινά που έχει συσσωρεύσει διαχρονικά στον τόπο η δικοµµατική κυβερνητική εναλλαγή σπρώχνοντας τελικά τη χώρα στον γκρεµό της χρεοκοπίας;

Το ζοφερό παζλ της απελπισίας, της αγανάκτησης, του θυµού και της οργής που συνθέτουν η ανεργία, η προοπτική των σπουδών-πτυχίων χωρίς αντίκρισµα, το ρουσφέτι, η αναξιοκρατία και η διαφθορά στο ∆ηµόσιο, το µπαράζ σκανδάλων ολκής – συνοδευόµενα όλα τούτα από την ατιµωρησία των ιθυνόντων του πελατειακού πολιτικού συστήµατος, αλλά και κάθε µανδαρίνου που αυθαιρετεί, κάθε απατεώνα που κλέβει και ποικιλοτρόπως παρανοµεί – είναι δυνατόν να µην αγγίζει και τον κόσµο που (εξακολουθεί να) πηγαίνει στα γήπεδα;

Αναφέρω εδώ για τους νεότερους που δεν έζησαν τα γεγονότα της εξέγερσης του Νοέµβρη 1973, ότι εκείνες τις δραµατικές ηµέρες στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και στις άλλες µαζικές αντιχουντικές εκδηλώσεις δεν συµµετείχαν µόνο οι πιο πολιτικοποιηµένοι. Ανάµεσα στις µυριάδες δεν ήταν λίγα τα παιδιά των γηπέδων, εκείνα της γενιάς του «Γουέµπλεϊ» και του «Υβ - Υβ», που έδωσαν µαχητικό «παρών». Αλλωστε και αυτά – τότε όπως και τώρα – έξω από την κερκίδα και τον φανατισµό για την οµάδα τους, τα ίδια καυτά προβλήµατα βιώνουν.

Στην αντίπερα όχθη, τα παραγοντικά «ιερατεία» που διοικούν το ποδόσφαιρο και εν γένει τον επαγγελµατικό αθλητισµό σε διεθνές επίπεδο, προκειµένου να προστατεύσουν εµπορικά τα «µαγαζιά» τους, οχυρώνονται πίσω από το δόγµα (τους) «η πολιτική µακριά από τον αθλητισµό»! Αµφισβητεί κανείς όµως ότι (και) στα σπορ παίζονται παιχνίδια ποικίλων σκοπιµοτήτων (µικροκοµµατικώνψηφοθηρικών, οικονοµικώνεπιχειρηµατικών, πολιτικής προπαγάνδας κ.λπ.); Παρεµπιπτόντως, σύµφωνα µε τον ελληνικό ΚΑΠ, ο διαιτητής µπορεί να διακόψει τον αγώνα όταν εκφωνούνται συνθήµατα ή αναρτώνται πανό µε υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόµενο. Τώρα το πώς ο ρέφερι θα κρίνει αν ένα πολιτικό-κοινωνικό σύνθηµαµήνυµα είναι «υβριστικό ή προσβλητικό», άβυσσος η πρόβλεψη του αθλητικού νοµοθέτη...

Ωστόσο το θέµα δεν είναι αν εύλογα ή παράτυπα αναρτώνται τα εν λόγω πανό και ακούγονται τα συναφή συνθήµατα, αλλά ότι αυτά δεν µπορούν να απαγορευθούν µε φιρµάνια FIFA, UEFA, ΕΠΟ... Ούτε φυσικά µε αστυνοµικά µέτρα (ξύλο, χηµικά, συλλήψεις κ.λπ.). ∆ιότι, εντάξει, τα πανό επεµβαίνουν και τα αποκαθηλώνουν οι ΜΑΤΑΤΖΉδες, στα στόµατα των οπαδών ποιοι και πώς θα βάλουν φερµουάρ; Το πολύ-πολύ να λειτουργούν οι εν λόγω αστυνοµικές επιχειρήσεις εις επίρρωσιν του συνθήµατος για το «Μπατσόκ»!


(Αλιευμένο απο τον αστικό τύπο).